Cando alguén che de unha póla con espiñas, no canto de tomala con indignación e correr o risco de pincharte as mans, recíbea con serenidade e plántaa no xardín da túa vida
Semanas coa venda nos ollos, as mans atadas, os oídos taponados, amordazada, deixando que o mundo véxame dese xeito, forma auto imposta do ideal... pero, ¿por que? ¿Para que?
Aínda non o se.
¿Apoio? ¿Para que?
Non serve.
Non sacas nada con falarlle ao xordo.
Aínda non o se.
¿Apoio? ¿Para que?
Non serve.
Non sacas nada con falarlle ao xordo.
Comentarios (0) - Referencias (0)
