...e cando as risas reinen as vosas vidas, preguntárdesvos como puidestes vivir co silencio da tristeza...
Desde o afastado silencio no que me sepultaches pénsoche, estráñoche, e en ocasións quéroche.
Tomaches a miña man, pechei os meus ollos e camiñei contigo un camiño de soños, ilusión e tenrura.
Pero non imaxinei nin me preparei para este momento.
O momento do adeus.
¡Silencioso adeus!
Tomaches a miña man, pechei os meus ollos e camiñei contigo un camiño de soños, ilusión e tenrura.
Pero non imaxinei nin me preparei para este momento.
O momento do adeus.
¡Silencioso adeus!
Comentarios (0) - Referencias (0)
