Son a boneca da decadencia
Este amor que se me vai, que se me perde,
Esta escura certeza sen carga.
O meu corazón, o meu corazón xa é meu
Sen nada que lle implore nin recorde.
De súpeto volve ser un froito verde.
Sen madurez, nin aroma no rocío.
Ai do que quere apresurar o seu estío,
Ai daquel que o bica ou que o morde.
Eu sé que algo persiste, aínda.
Pero non existe xa nin a alegría
Nin a embriaguez radiante nin a lumbre
Ardendo na mirada e nos beizos.
Nin exaltación, nin procura nin agravios.
Apenas un cálido costume.
Julia Priztlusky
Esta escura certeza sen carga.
O meu corazón, o meu corazón xa é meu
Sen nada que lle implore nin recorde.
De súpeto volve ser un froito verde.
Sen madurez, nin aroma no rocío.
Ai do que quere apresurar o seu estío,
Ai daquel que o bica ou que o morde.
Eu sé que algo persiste, aínda.
Pero non existe xa nin a alegría
Nin a embriaguez radiante nin a lumbre
Ardendo na mirada e nos beizos.
Nin exaltación, nin procura nin agravios.
Apenas un cálido costume.
Julia Priztlusky
Comentarios (0) - Referencias (0)
