Manifesto do mal Blogger
Fartos de que nos recorden o mal que levamos o noso blog. Fartos dos vellos consellos de sempre:
1. Temática moi definida: ¡Coma se foramos pezas dun delicado mecanismo! Se alguén busca información sobre ordenadores e lle disgusta unha interesante disertación sobre petunias? ¡Que se amole! E que non o lea. Todo saber é interesante. O saber non ten máis límites que os que queiramos poñer, ¡E nós non queremos poñerllos!
2. Entradas breves e concisas: Somos conscientes de que os nosos lectores son persoas moi ocupadas (igual que nós) e resúltalles máis cómodo ler un texto curto (igual que nós). Pero... ¿Pode a información condesarse?, mellor dito ¿debe a información condensarse? ¡Xa abonda dos textos en píldoras! Se un lector non quere ler máis de catro liñas para gozar de algo, está no seu dereito. Pero non merece gozalo. Peor para el, nós xa gozamos do pracer de escribilo.
Tendo en conta que:
1. Nunca imos conseguir miles e miles de visitas nin, moitísimo menos, gañar diñeiro co noso blog. Quizais nunca o pretendemos, ou quizais o intentamos e fracasemos. É o mesmo, o caso é que renunciamos a iso.
2. Non cremos que a calidade dun blog veña marcado polo seu número de visitas nin pola cantidade de páxinas que o enlacen.
3. Sabemos e aceptamos que o 80% das nosas visitas procederán dos nosos colegas, e estamos felices con iso. (Ou como mínimo, conformámonos)
E, abrigo:
Non escribimos para satisfacer ao lector, senón para satisfacer as nosas ansias de escribir e comunicar. Se só dez persoas gustan do noso blog, estaremos tan felices coma se fano 1.000.
Manifestamos que:
1. O medo a que un post non guste provoca unha retorta forma de autocensura. Unha autocensura que coharta a nosa liberdade artística e comunicativa. Nós non somos medios de comunicación forzados a vixiar a nosa popularidade. Temos o privilexio de non ter porque ter medo ao mercado nin ás críticas... nin ao esquecemento. ¡Non o teñamos!
2. É posible que sexamos felices se un dos nosos posts faise popular e difúndese pola blogcosa. Pero nos comprometemos a non buscalo, nin escribindo o que consideraremos máis popular, nin de ningunha outra forma.
3. Somos persoas complexas, non maquinas especializadas. Por iso, escribiremos aquilo que nos pareza interesante compartir, sen importar a súa temática nin a súa idoneidade.
E, en resumidas contas:
1. Este é o meu blog.
2. Mo F**** como quero.
3. Se a alguén non lle gusta, que non o lea.
¡Bloggero do mundo! se estás de acordo con este manifesto, faino teu. Se queres publicalo no teu blog, faino teu de verdade:
1. Se non che gusta parte do texto ou che apetece engadir algo, cámbiao sen complexos.
2. Non cites de onde sacaches este manifesto.
3. Non digas quen escribiu este manifesto.
4. Nin se che ocorra poñer un link a este post que estás lendo, a non ser que sexa para criticalo ou para anuncialo sen facelo teu.
5. É posible que esteas lendo este manifesto nun blog e non saibas se o escribiu o dono ou non do blog. ¿Seica importa?
6. Non temos blogs para gañar fama nin diñeiro, iso está fóra do noso alcance, senón porque nos gusta escribir. ¡O que faga un texto, unha vez escrito, xa non é cousa nosa!
1. Temática moi definida: ¡Coma se foramos pezas dun delicado mecanismo! Se alguén busca información sobre ordenadores e lle disgusta unha interesante disertación sobre petunias? ¡Que se amole! E que non o lea. Todo saber é interesante. O saber non ten máis límites que os que queiramos poñer, ¡E nós non queremos poñerllos!
2. Entradas breves e concisas: Somos conscientes de que os nosos lectores son persoas moi ocupadas (igual que nós) e resúltalles máis cómodo ler un texto curto (igual que nós). Pero... ¿Pode a información condesarse?, mellor dito ¿debe a información condensarse? ¡Xa abonda dos textos en píldoras! Se un lector non quere ler máis de catro liñas para gozar de algo, está no seu dereito. Pero non merece gozalo. Peor para el, nós xa gozamos do pracer de escribilo.
Tendo en conta que:
1. Nunca imos conseguir miles e miles de visitas nin, moitísimo menos, gañar diñeiro co noso blog. Quizais nunca o pretendemos, ou quizais o intentamos e fracasemos. É o mesmo, o caso é que renunciamos a iso.
2. Non cremos que a calidade dun blog veña marcado polo seu número de visitas nin pola cantidade de páxinas que o enlacen.
3. Sabemos e aceptamos que o 80% das nosas visitas procederán dos nosos colegas, e estamos felices con iso. (Ou como mínimo, conformámonos)
E, abrigo:
Non escribimos para satisfacer ao lector, senón para satisfacer as nosas ansias de escribir e comunicar. Se só dez persoas gustan do noso blog, estaremos tan felices coma se fano 1.000.
Manifestamos que:
1. O medo a que un post non guste provoca unha retorta forma de autocensura. Unha autocensura que coharta a nosa liberdade artística e comunicativa. Nós non somos medios de comunicación forzados a vixiar a nosa popularidade. Temos o privilexio de non ter porque ter medo ao mercado nin ás críticas... nin ao esquecemento. ¡Non o teñamos!
2. É posible que sexamos felices se un dos nosos posts faise popular e difúndese pola blogcosa. Pero nos comprometemos a non buscalo, nin escribindo o que consideraremos máis popular, nin de ningunha outra forma.
3. Somos persoas complexas, non maquinas especializadas. Por iso, escribiremos aquilo que nos pareza interesante compartir, sen importar a súa temática nin a súa idoneidade.
E, en resumidas contas:
1. Este é o meu blog.
2. Mo F**** como quero.
3. Se a alguén non lle gusta, que non o lea.
¡Bloggero do mundo! se estás de acordo con este manifesto, faino teu. Se queres publicalo no teu blog, faino teu de verdade:
1. Se non che gusta parte do texto ou che apetece engadir algo, cámbiao sen complexos.
2. Non cites de onde sacaches este manifesto.
3. Non digas quen escribiu este manifesto.
4. Nin se che ocorra poñer un link a este post que estás lendo, a non ser que sexa para criticalo ou para anuncialo sen facelo teu.
5. É posible que esteas lendo este manifesto nun blog e non saibas se o escribiu o dono ou non do blog. ¿Seica importa?
6. Non temos blogs para gañar fama nin diñeiro, iso está fóra do noso alcance, senón porque nos gusta escribir. ¡O que faga un texto, unha vez escrito, xa non é cousa nosa!
Comentarios (1) - Referencias (0)
Referencias
Comentarios
-
jejeje, noraboa polas conclusions. concordo 100%.
Comentario de goretoxo hace 3 años y 37 meses
