Quen non valora o que ten, non merece telo
lua - 15-10-2006 12:09:05 | Categoria: Dorian Cleavenger
Como un castelo de naipes, a miña vida foise facendo coa túa imaxe; elevada aos ventos da túa talla, que derrubaches, baixo o soplido dos beizos.
E así vivín, enganada; aparvada baixo o sol da túa mirada, que borraba os trazos da miña pel, sen dar tregua á verdade.
Mentres as miñas mans tecían soños de felicidade; os teus brazos desbordaban toda a pureza do meu estanque. No canto da túa boca, baleirei o tenor do meu desexo; fráxil; á vez que sen piedade, demoliches o percorrido das horas.
Entraches acazapado no labirinto do meu ventre, lacerando a cúspide deste territorio; para destruír ao tempo silencioso, xestado entre os dous.
E a noite ovilla o meu temor, na súa morada deliciosa; mentres o teu rostro pérdese coa bruma do pasado. Estou aquí, roldando a nostalxia; enteira; digna; afastada do bosquexo da túa vida, quen logo daquel naufraxio, xamais volverá penetrarme.
E así vivín, enganada; aparvada baixo o sol da túa mirada, que borraba os trazos da miña pel, sen dar tregua á verdade.
Mentres as miñas mans tecían soños de felicidade; os teus brazos desbordaban toda a pureza do meu estanque. No canto da túa boca, baleirei o tenor do meu desexo; fráxil; á vez que sen piedade, demoliches o percorrido das horas.
Entraches acazapado no labirinto do meu ventre, lacerando a cúspide deste territorio; para destruír ao tempo silencioso, xestado entre os dous.
E a noite ovilla o meu temor, na súa morada deliciosa; mentres o teu rostro pérdese coa bruma do pasado. Estou aquí, roldando a nostalxia; enteira; digna; afastada do bosquexo da túa vida, quen logo daquel naufraxio, xamais volverá penetrarme.
Comentarios (0) - Referencias (0)
