A bolboreta volotea, revolotea, e desaparece
Conta a lenda que unha nova bolboreta, de corpo fráxil e sensible voaba certa tarde xogando co vento, cando viu unha estrela moi brillante, e namorouse.
Excitadísima, regresou inmediatamente á súa casa, tola por contar á súa nai que descubrira o que era o amor...
¡Que tontería! Fué a fría resposta que escoitou.
As estrelas non foron feitas para que as bolboretas puidesen voar á súa ao redor.
Búscache un poste, ou unha pantalla, e namórache de algo así, para iso fomos creadas.
Decepcionada, a bolboreta decidiu simplemente ignorar o comentario da súa nai, e permitiuse volver alegrarse co seu descubrimento.
¡Que marabilla poder soñar pensaba!
A noite seguinte a estrela continuaba no mesmo lugar, e ela decidiu que subiría ata o ceo e voaría en torno daquela luz radiante para demostrarlle o seu amor.
Foi moi difícil exceder a altura á cal estaba afeita, pero conseguiu subir algúns metros por encima do seu nivel de voo normal. Pensou que se cada día progresaba un pouquiño, terminaría chegando ata a estrela.
Así que armouse de paciencia e comezou a intentar vencer a distancia que a separaba do seu amor.
Esperaba con ansiedade a chegada da noite, e cando vía os primeiros raios da estrela, axitaba ansiosamente as súas ás en dirección ao firmamento.
A súa nai estaba cada vez máis furiosa.
Estou moi decepcionada coa miña filla, dicía. Todas as súas irmás, primas e sobriñas xa teñen lindas queimaduras nas súas ás, provocadas polas lámpadas. Só a calor dunha lámpada é capaz de entusiasmar o corazón dunha bolboreta: deberías deixar de lado estes soños inútiles e conseguir un amor posible de alcanzar.
A nova bolboreta, irritada porque ninguén respectaba o que sentía, decidiu irse da casa. Pero no fondo, como, por outra banda, sempre sucede, quedou marcada polas palabras da súa nai, e considerou que ela tiña razón.
Así, durante algún tempo, intentou esquecer á estrela e namorarse da luz das pantallas de casas suntuosas, das luces que mostraban as cores de cadros magníficos, do lume das velas que queimaban nas máis belas catedrais do mundo.
Pero o seu corazón non conseguía esquecer á estrela, e logo de ver que a vida sen o seu verdadeiro amor non tiña sentido, resolveu reemprender o seu itinerario en dirección ao ceo.
Noite tras noite intentaba voar o máis alto posible, pero cando a mañá chegaba, estaba co corpo xeado e o alma mergullada na tristeza.
Namentres, a medida que se ía facendo maior, pasou a prestar atención a todo canto vía á súa ao redor.
Desde alá arriba podía albiscar as cidades cheas de luces, onde posiblemente as súas curmás, irmás e sobriñas xa atoparían un amor.
Vía as montañas xeadas, os océanos con olas xigantescas, as nubes que cambiaban de forma a cada minuto.
A bolboreta comezou a amar cada vez máis á súa estrela, porque era ela a que a impulsaba a coñecer un mundo tan rico e fermoso. Pasou moito tempo e un bo día ela decidiu volver á súa casa.
Foi entón que soubo polos veciños que a súa nai, as súas irmás, primas e sobriñas, e todas as bolboretas que coñecera, morreran queimadas nas lámpadas e nas chamas das velas, destruídas por un amor que xulgaban fácil.
A bolboreta, aínda cando xamais consiga chegar ata a súa estrela, viviu moitos anos aínda, descubrindo cada noite cosas diferentes e interesantes.
E comprendendo que, ás veces, os amores imposibles traen moitas máis alegrías e beneficios que aqueles que están ao alcance das nosas mans.
Poemas y relatos
Excitadísima, regresou inmediatamente á súa casa, tola por contar á súa nai que descubrira o que era o amor...
¡Que tontería! Fué a fría resposta que escoitou.
As estrelas non foron feitas para que as bolboretas puidesen voar á súa ao redor.
Búscache un poste, ou unha pantalla, e namórache de algo así, para iso fomos creadas.
Decepcionada, a bolboreta decidiu simplemente ignorar o comentario da súa nai, e permitiuse volver alegrarse co seu descubrimento.
¡Que marabilla poder soñar pensaba!
A noite seguinte a estrela continuaba no mesmo lugar, e ela decidiu que subiría ata o ceo e voaría en torno daquela luz radiante para demostrarlle o seu amor.
Foi moi difícil exceder a altura á cal estaba afeita, pero conseguiu subir algúns metros por encima do seu nivel de voo normal. Pensou que se cada día progresaba un pouquiño, terminaría chegando ata a estrela.
Así que armouse de paciencia e comezou a intentar vencer a distancia que a separaba do seu amor.
Esperaba con ansiedade a chegada da noite, e cando vía os primeiros raios da estrela, axitaba ansiosamente as súas ás en dirección ao firmamento.
A súa nai estaba cada vez máis furiosa.
Estou moi decepcionada coa miña filla, dicía. Todas as súas irmás, primas e sobriñas xa teñen lindas queimaduras nas súas ás, provocadas polas lámpadas. Só a calor dunha lámpada é capaz de entusiasmar o corazón dunha bolboreta: deberías deixar de lado estes soños inútiles e conseguir un amor posible de alcanzar.
A nova bolboreta, irritada porque ninguén respectaba o que sentía, decidiu irse da casa. Pero no fondo, como, por outra banda, sempre sucede, quedou marcada polas palabras da súa nai, e considerou que ela tiña razón.
Así, durante algún tempo, intentou esquecer á estrela e namorarse da luz das pantallas de casas suntuosas, das luces que mostraban as cores de cadros magníficos, do lume das velas que queimaban nas máis belas catedrais do mundo.
Pero o seu corazón non conseguía esquecer á estrela, e logo de ver que a vida sen o seu verdadeiro amor non tiña sentido, resolveu reemprender o seu itinerario en dirección ao ceo.
Noite tras noite intentaba voar o máis alto posible, pero cando a mañá chegaba, estaba co corpo xeado e o alma mergullada na tristeza.
Namentres, a medida que se ía facendo maior, pasou a prestar atención a todo canto vía á súa ao redor.
Desde alá arriba podía albiscar as cidades cheas de luces, onde posiblemente as súas curmás, irmás e sobriñas xa atoparían un amor.
Vía as montañas xeadas, os océanos con olas xigantescas, as nubes que cambiaban de forma a cada minuto.
A bolboreta comezou a amar cada vez máis á súa estrela, porque era ela a que a impulsaba a coñecer un mundo tan rico e fermoso. Pasou moito tempo e un bo día ela decidiu volver á súa casa.
Foi entón que soubo polos veciños que a súa nai, as súas irmás, primas e sobriñas, e todas as bolboretas que coñecera, morreran queimadas nas lámpadas e nas chamas das velas, destruídas por un amor que xulgaban fácil.
A bolboreta, aínda cando xamais consiga chegar ata a súa estrela, viviu moitos anos aínda, descubrindo cada noite cosas diferentes e interesantes.
E comprendendo que, ás veces, os amores imposibles traen moitas máis alegrías e beneficios que aqueles que están ao alcance das nosas mans.
Poemas y relatos
Comentarios (0) - Referencias (0)
