Pantasmas
Para levar a cabo unha investigación achega de aparicións pantasmais requírese paciencia, inventiva e habilidade.
¿Como pode un bo cazador de pantasmas poñer a proba a autenticidade dunha aparición?
"O medo descendeu sobre min, e o tremor facía que chocasen os meus ósos. Entón un espírito pasou ante o meu rostro: puxéronlleme os pelos de punta. Estaba inmóbil, pero non puiden discernir a súa forma."
Así describe o libro de Job (4, 14-16) a reacción ante unha pantasma.
A palabra "pantasma" deriva dun verbo grego que significa "aparecer" ou "mostrarse". Xa que logo, a pantasma é un fenómeno basicamente sensorial, e adoita provocar reaccións moi traumáticas. Afortunadamente, algunhas persoas, no canto de atemorizarse, están dispostas ata a consagrar a súa vida á procura activa de pantasmas.
Unha investigación minuciosa debe empezar por buscar as causas naturais que poden dar lugar ao incidente estudado. Os ruídos pantasmais a miúdo son provocados por elementos totalmente cotiáns, como poden ser o vento, as tuberías do auga, a vibración de fiestras ou de adornos por efecto do tráfico da rúa, ruídos de animais, etc. en certa ocasión deuse un caso na casa dunha familia na que as pantasmas eran nada menos que ratas empuxando mazás almacenadas na cavidade dunha parede do desván. Outro caso famoso é o da "pantasma da rúa Villarroel", que a finais da década dos 70 trastornó a opinión cidadá en España: a presunta "pantasma" resultou ser un home sen emprego nin fogar que adoitaba refuxiarse nunha casa en construción unha vez marcháronse os operarios. Os ruídos que causaba empezaron por inquietar ao sereno da obra e aos veciños... ¡pero a "vox populi" acabou asegurando que se trataba do alma en pena dun cadáver que fora achado ao excavar os fundamentos da nova casa!
Ante este tipo de feitos, o investigador debe mostrarse escéptico achega das explicacións paranormais que lle parezan sospeitosas. Con todo, debe ter tamén en conta todo o que ata agora se sabe das pantasmas: a súa existencia foi aceptada con naturalidade en case todas as culturas, ao longo da historia. Só en Occidente, o desenvolvemento do punto de vista científico nos últimos séculos fixo que a súa existencia e a súa natureza fosen cuestionadas. Con todo, ao longo da historia os intentos serios de descubrir que son e de estudar a súa conduta foron moi escasos. E moitas persoas aínda reaccionan ante a idea das pantasmas cunha mestura irracional de temor, ridículo e risa. Estamos demasiado afeitos rexeitar o que non entendemos.
As pantasmas son rexeitados ata por quen os viron. "¡Vino, pero non mo creo!" é unha reacción bastante frecuente, xa que a mente humana rexeita instintivamente as informacións que non pode asimilar e interpretar. É evidente que farán falta máis e mellores probas antes de que as pantasmas achen o seu lugar nos libros de física e bioloxía.
Mundo paranormal
¿Como pode un bo cazador de pantasmas poñer a proba a autenticidade dunha aparición?
"O medo descendeu sobre min, e o tremor facía que chocasen os meus ósos. Entón un espírito pasou ante o meu rostro: puxéronlleme os pelos de punta. Estaba inmóbil, pero non puiden discernir a súa forma."
Así describe o libro de Job (4, 14-16) a reacción ante unha pantasma.
A palabra "pantasma" deriva dun verbo grego que significa "aparecer" ou "mostrarse". Xa que logo, a pantasma é un fenómeno basicamente sensorial, e adoita provocar reaccións moi traumáticas. Afortunadamente, algunhas persoas, no canto de atemorizarse, están dispostas ata a consagrar a súa vida á procura activa de pantasmas.
Unha investigación minuciosa debe empezar por buscar as causas naturais que poden dar lugar ao incidente estudado. Os ruídos pantasmais a miúdo son provocados por elementos totalmente cotiáns, como poden ser o vento, as tuberías do auga, a vibración de fiestras ou de adornos por efecto do tráfico da rúa, ruídos de animais, etc. en certa ocasión deuse un caso na casa dunha familia na que as pantasmas eran nada menos que ratas empuxando mazás almacenadas na cavidade dunha parede do desván. Outro caso famoso é o da "pantasma da rúa Villarroel", que a finais da década dos 70 trastornó a opinión cidadá en España: a presunta "pantasma" resultou ser un home sen emprego nin fogar que adoitaba refuxiarse nunha casa en construción unha vez marcháronse os operarios. Os ruídos que causaba empezaron por inquietar ao sereno da obra e aos veciños... ¡pero a "vox populi" acabou asegurando que se trataba do alma en pena dun cadáver que fora achado ao excavar os fundamentos da nova casa!
Ante este tipo de feitos, o investigador debe mostrarse escéptico achega das explicacións paranormais que lle parezan sospeitosas. Con todo, debe ter tamén en conta todo o que ata agora se sabe das pantasmas: a súa existencia foi aceptada con naturalidade en case todas as culturas, ao longo da historia. Só en Occidente, o desenvolvemento do punto de vista científico nos últimos séculos fixo que a súa existencia e a súa natureza fosen cuestionadas. Con todo, ao longo da historia os intentos serios de descubrir que son e de estudar a súa conduta foron moi escasos. E moitas persoas aínda reaccionan ante a idea das pantasmas cunha mestura irracional de temor, ridículo e risa. Estamos demasiado afeitos rexeitar o que non entendemos.
As pantasmas son rexeitados ata por quen os viron. "¡Vino, pero non mo creo!" é unha reacción bastante frecuente, xa que a mente humana rexeita instintivamente as informacións que non pode asimilar e interpretar. É evidente que farán falta máis e mellores probas antes de que as pantasmas achen o seu lugar nos libros de física e bioloxía.
Mundo paranormal
Comentarios (0) - Referencias (0)
