A misión
A partir desta liña encoméndaselle a Vostede unha misión. Mentres lévaa a cabo, a súa vida seguirá funcionando soa, por inercia.
- ¿Non me podo negar?
- É un servizo público, como formar parte dun xurado ou dunha mesa electoral.
- Ah...
- A súa vida xa non está nas súas mans. Aínda que iso non debe preocuparlle: no 87% dos casos, as vidas abandonadas ao seu aire inercial, melloran. Demostrouse que as persoas, por aburrimiento ou amargura, acaban por non saber xestionar a súa existencia, de aí a morte.
- ¿E a miña familia, a xente que me coñece...?
- Non se daran conta, agás se é vostede unha persoa moi desaprensiva. Nese caso, a inercia non podería igualar o seu mal comportamento habitual e aos seus seres queridos resultaríalles chocante.
- Ah.
- Xa lle digo que as vidas tenden a mellorar en ausencia do orixinal... De feito, hai unha terapia que consiste en ofrecerse voluntario para estas misións... Ao regreso, o personaxe conflictivo atopa que as persoas que lle coñecen son máis amables e el tende a comportarse mellor. Está en fase experimental.
- Xa.
- Ata hai doutores que introducen aos seus pacientes nestas misións sen que eles o saiban. Debo aclararlle que vostede, no punto en que nos atopamos, non ten forma de saber se é un sicópata sometido a este tratamento, ou é unha persoa normal á que se lle require para desempeñar unha misión.
- Vaia.
- Aínda que, estadísticamente, a posibilidade do primeiro suposto é remota.
- Oia, e se eu fose moi boa persoa, ¿deterioraríase a miña vida mentres estou ausente?
- Non hai datos... Nunca atopamos a unha boa persoa.
- Non lle entendo.
- En teoría, a vida inercial, a suplente, tende a un rendemento humano medio, unha cousa estándar... pero xa lle digo que... no 86% dos casos, as vidas abandonadas melloran.
- Antes dixo o 87%...
- Oh, é que os datos actualizanse en tempo real.
- Perdoe, agora que o di... ¿esta conversación é en tempo real?
- Non, por favor, vostede está lendo un diálogo que recolle as preguntas máis comúns que adoitan facer as persoas na súa mesma situación (coñéceselles como as FAQ)
- Ou sexa, que a persoa que fala agora non son eu...
- Ben, perdoe, se vostede identifícase coas respostas, hai unha posibilidade de que sexan súas.
- ¿Que quere dicir?
- Existen algúns textos equipados con microsensores capaces de absorber información dos ollos do lector e, ás veces, poden reproducir as súas respostas en tempo real, pero creo que non é o caso... Dígollo porque os textos con microsensores deben inserir un aviso... a ninguén lle gusta que lle lean o cerebro sen avisar...
- Non entendo nada.
- Non se preocupe, cando empeze a desempeñar a súa misión comprenderá moitas cousas...
- De todos os xeitos, iso de deixar de xestionar a miña vida non me parece nada ben.
- Existe outra alternativa ao eu inercial, reservada a megalómanos: ¿gustaríalle que a súa contorna habitual esperáselle intacta mentres vostede desempeña a súa misión?
- ¿Pódese facer?
- A súa vida quedaría suspendida, conxelada en modo PAUSE, xunto con todo o seu universo de referencia... Pero se escolle este modelo estático, debe saber que cando regrese atoparase exactamente o mesmo que deixou ao empezar a ler este texto...
- Ah... ¿Quere dicir que poden parar o mundo?
- Pero iso non significa nada. É coma se vostede pulsa a tecla PAUSE a media partida nun xogo de ordenador.
- Non é o mesmo.
- A única diferenza é que agora vostede está, por seguir co exemplo, dentro do xogo.
- Ah...
- Non o tome a mal, xa lle digo que é só un exemplo, imaxine que a súa vida anterior funciona nunha Playstation mil millóns de veces máis potente.
- ¿?
- Mire, fágame caso, a inercia é o mellor para as vidas.
- Se insiste...
- Eu, fai anos que deixei a miña ao seu aire, e non me podo queixar.
- Vale pois.
- A partir de agora, vostede xa é outra persoa, ou ningunha persoa no sentido usual.
- ¿E se malia todo négome?
- É imposible. leu demasiadas liñas.
- ¿E que teño que facer?
- É vostede un sistema operativo baleiro. Un protagonista oco capaz de calquera cousa. ¿Quere elixir un argumento para a súa nova vida?
- Non, grazas.
- Hai moitas persoas que non poden vivir sen argumento. En canto perden as funcións anteriores, séntense como desustanciadas.
- Non me estraña.
- A xente tende a crer que a súa vida perténcelle, que é algo propio que construíu aos poucos sobre unha base herdada... son prexuizos da época... Pero unha vida só é un anaco de software ao azar.
- Iso digo eu.
- Ben. Creo xa pode volver á realidade, á súa eu anterior.
- ¿Tan axiña?
- Si.
- Pero en tan pouco intre non houbo tempo de cambiar nada... A miña vida seguirá igual...
- Iso teno que comprobar vostede.
- ¿E a misión?
- Oh, a misión... Sento dicirlle que non superou vostede a proba preliminar.
- ¿Eh?
- Non se apure, case ninguén o consegue á primeira.
- E agora ¿que fago?
- Volva á súa vida de sempre e espere a atopar o próximo texto.
- Vaia merda... ¿Pódese saber onde fallei?
- É unha avaliación automática... Non o tome así.
- ¿E se non quero volver á miña vida de antes?
MENSAXE DO SISTEMA:
PERDÓN, PRODUCIUSE UN ERRO. Znorks. Poiuy. Qwert.
Texto casi diario
- ¿Non me podo negar?
- É un servizo público, como formar parte dun xurado ou dunha mesa electoral.
- Ah...
- A súa vida xa non está nas súas mans. Aínda que iso non debe preocuparlle: no 87% dos casos, as vidas abandonadas ao seu aire inercial, melloran. Demostrouse que as persoas, por aburrimiento ou amargura, acaban por non saber xestionar a súa existencia, de aí a morte.
- ¿E a miña familia, a xente que me coñece...?
- Non se daran conta, agás se é vostede unha persoa moi desaprensiva. Nese caso, a inercia non podería igualar o seu mal comportamento habitual e aos seus seres queridos resultaríalles chocante.
- Ah.
- Xa lle digo que as vidas tenden a mellorar en ausencia do orixinal... De feito, hai unha terapia que consiste en ofrecerse voluntario para estas misións... Ao regreso, o personaxe conflictivo atopa que as persoas que lle coñecen son máis amables e el tende a comportarse mellor. Está en fase experimental.
- Xa.
- Ata hai doutores que introducen aos seus pacientes nestas misións sen que eles o saiban. Debo aclararlle que vostede, no punto en que nos atopamos, non ten forma de saber se é un sicópata sometido a este tratamento, ou é unha persoa normal á que se lle require para desempeñar unha misión.
- Vaia.
- Aínda que, estadísticamente, a posibilidade do primeiro suposto é remota.
- Oia, e se eu fose moi boa persoa, ¿deterioraríase a miña vida mentres estou ausente?
- Non hai datos... Nunca atopamos a unha boa persoa.
- Non lle entendo.
- En teoría, a vida inercial, a suplente, tende a un rendemento humano medio, unha cousa estándar... pero xa lle digo que... no 86% dos casos, as vidas abandonadas melloran.
- Antes dixo o 87%...
- Oh, é que os datos actualizanse en tempo real.
- Perdoe, agora que o di... ¿esta conversación é en tempo real?
- Non, por favor, vostede está lendo un diálogo que recolle as preguntas máis comúns que adoitan facer as persoas na súa mesma situación (coñéceselles como as FAQ)
- Ou sexa, que a persoa que fala agora non son eu...
- Ben, perdoe, se vostede identifícase coas respostas, hai unha posibilidade de que sexan súas.
- ¿Que quere dicir?
- Existen algúns textos equipados con microsensores capaces de absorber información dos ollos do lector e, ás veces, poden reproducir as súas respostas en tempo real, pero creo que non é o caso... Dígollo porque os textos con microsensores deben inserir un aviso... a ninguén lle gusta que lle lean o cerebro sen avisar...
- Non entendo nada.
- Non se preocupe, cando empeze a desempeñar a súa misión comprenderá moitas cousas...
- De todos os xeitos, iso de deixar de xestionar a miña vida non me parece nada ben.
- Existe outra alternativa ao eu inercial, reservada a megalómanos: ¿gustaríalle que a súa contorna habitual esperáselle intacta mentres vostede desempeña a súa misión?
- ¿Pódese facer?
- A súa vida quedaría suspendida, conxelada en modo PAUSE, xunto con todo o seu universo de referencia... Pero se escolle este modelo estático, debe saber que cando regrese atoparase exactamente o mesmo que deixou ao empezar a ler este texto...
- Ah... ¿Quere dicir que poden parar o mundo?
- Pero iso non significa nada. É coma se vostede pulsa a tecla PAUSE a media partida nun xogo de ordenador.
- Non é o mesmo.
- A única diferenza é que agora vostede está, por seguir co exemplo, dentro do xogo.
- Ah...
- Non o tome a mal, xa lle digo que é só un exemplo, imaxine que a súa vida anterior funciona nunha Playstation mil millóns de veces máis potente.
- ¿?
- Mire, fágame caso, a inercia é o mellor para as vidas.
- Se insiste...
- Eu, fai anos que deixei a miña ao seu aire, e non me podo queixar.
- Vale pois.
- A partir de agora, vostede xa é outra persoa, ou ningunha persoa no sentido usual.
- ¿E se malia todo négome?
- É imposible. leu demasiadas liñas.
- ¿E que teño que facer?
- É vostede un sistema operativo baleiro. Un protagonista oco capaz de calquera cousa. ¿Quere elixir un argumento para a súa nova vida?
- Non, grazas.
- Hai moitas persoas que non poden vivir sen argumento. En canto perden as funcións anteriores, séntense como desustanciadas.
- Non me estraña.
- A xente tende a crer que a súa vida perténcelle, que é algo propio que construíu aos poucos sobre unha base herdada... son prexuizos da época... Pero unha vida só é un anaco de software ao azar.
- Iso digo eu.
- Ben. Creo xa pode volver á realidade, á súa eu anterior.
- ¿Tan axiña?
- Si.
- Pero en tan pouco intre non houbo tempo de cambiar nada... A miña vida seguirá igual...
- Iso teno que comprobar vostede.
- ¿E a misión?
- Oh, a misión... Sento dicirlle que non superou vostede a proba preliminar.
- ¿Eh?
- Non se apure, case ninguén o consegue á primeira.
- E agora ¿que fago?
- Volva á súa vida de sempre e espere a atopar o próximo texto.
- Vaia merda... ¿Pódese saber onde fallei?
- É unha avaliación automática... Non o tome así.
- ¿E se non quero volver á miña vida de antes?
MENSAXE DO SISTEMA:
PERDÓN, PRODUCIUSE UN ERRO. Znorks. Poiuy. Qwert.
Texto casi diario
Comentarios (0) - Referencias (0)
