A Lúa
A Lúa é o obxecto astronómico máis próximo á Terra. Xunto coa Terra, forman o que é case un planeta dobre, pois ningún outro planeta ten un satélite que sexa tan grande en comparación co tamaño do planeta.
Preto de Lúa Nova, cando a porción da Lúa iluminada polo Sol é pequena, o fenómeno de "A vella Lúa en brazos da moza" vese con frecuencia. Isto é causado pola luz do Sol reflectida cara á Lúa desde a Terra, que é de novo reflectida de volta cara á Terra. Estamos vendo o brillo da Terra iluminando a zona escura da Lúa.
O plano orbital da Lúa ao redor da Terra, está inclinado con respecto ao da Terra ao redor do Sol. Por isto, os eclipses de Sol e de Lúa só poden verse cando a Lúa Nova ou Chea ocorren cando a Lúa está preto da liña de intersección destes dous planos.
A atracción gravitacional da Lúa e a do Sol son causantes das mareas.
A Lúa non ten atmosfera. Calquera atmosfera primitiva que a Lúa puidese ter, escapou da débil atracción gravitacional da Lúa. Esta é só un sexto da da Terra.
Debido á falta de atmosfera, a temperatura na superficie da Lúa varía entre 110° C e -180° C. (Dependendo de se a zona atópase ou non iluminada)
A Lúa ofrece pouca protección contra o vento Solar, raios cósmicos, ou micrometeoritos, e xa que logo non é sorprendente que non haxa formas de vida na lúa.
A superficie da Lúa caracterízase por rexións montañosas claras, separadas polos escuros "mares". O "Home da Lúa" está formado por zonas destes dous tipos de terreo. Os "mares" son vastas cuencas de impacto que foron reenchidas por rocas basálticas fai uns 3.000 millóns de anos.
Moito da superficie da Lúa está cuberta de cráteres. Estes son o resultado dos impactos de meteoros. Os máis grandes teñen preto de 200 Km. de diámetro, os máis pequenos só preto dun metro de diámetro. A maioría destes cráteres foron formados fai 3.000 a 4.000 millóns de anos.
A maior parte dos nosos coñecementos sobre a estrutura da superficie Lunar e xeoloxía da Lúa provén dos aterrizaxes da serie Apolo e das mostras de material Lunar que foron traídas de volta á Terra. Malia isto, non estamos aínda seguros de como se formou a Lúa. A teoría máis probable é que a Terra e a Lúa formáronse ao mesmo tempo, como un "planeta dobre".
A Lúa é probablemente o obxecto máis satisfactorio de observar a través dun telescopio. Os cráteres e montañas poden verse ata cun telescopio pequeno.
O mellor lugar para mirar é preto do terminador, onde o Sol está poñéndose ou saíndo nos biosbardos. Alí as sombras das montañas e das paredes dos cráteres son máis longas e poden producir vistas moi dramáticas. Logo dun tempo tan curto como unha hora, pódense ver cambios nas sombras, a medida que a luz do Sol alcanza ou abandona os picos próximos ao terminador (zona que delimita a luz e a escuridade).
Moitos astrónomos afeccionados buscan "fenómenos Lunares transitorios". Estes son alteracións dalgunha forma, que dan lugar a cambios de curta duración na cor ou brillo de pequenas áreas. Non está abofé cantos deles son reais ou que os causa.
El sistema solar
Preto de Lúa Nova, cando a porción da Lúa iluminada polo Sol é pequena, o fenómeno de "A vella Lúa en brazos da moza" vese con frecuencia. Isto é causado pola luz do Sol reflectida cara á Lúa desde a Terra, que é de novo reflectida de volta cara á Terra. Estamos vendo o brillo da Terra iluminando a zona escura da Lúa.
O plano orbital da Lúa ao redor da Terra, está inclinado con respecto ao da Terra ao redor do Sol. Por isto, os eclipses de Sol e de Lúa só poden verse cando a Lúa Nova ou Chea ocorren cando a Lúa está preto da liña de intersección destes dous planos.
A atracción gravitacional da Lúa e a do Sol son causantes das mareas.
A Lúa non ten atmosfera. Calquera atmosfera primitiva que a Lúa puidese ter, escapou da débil atracción gravitacional da Lúa. Esta é só un sexto da da Terra.
Debido á falta de atmosfera, a temperatura na superficie da Lúa varía entre 110° C e -180° C. (Dependendo de se a zona atópase ou non iluminada)
A Lúa ofrece pouca protección contra o vento Solar, raios cósmicos, ou micrometeoritos, e xa que logo non é sorprendente que non haxa formas de vida na lúa.
A superficie da Lúa caracterízase por rexións montañosas claras, separadas polos escuros "mares". O "Home da Lúa" está formado por zonas destes dous tipos de terreo. Os "mares" son vastas cuencas de impacto que foron reenchidas por rocas basálticas fai uns 3.000 millóns de anos.
Moito da superficie da Lúa está cuberta de cráteres. Estes son o resultado dos impactos de meteoros. Os máis grandes teñen preto de 200 Km. de diámetro, os máis pequenos só preto dun metro de diámetro. A maioría destes cráteres foron formados fai 3.000 a 4.000 millóns de anos.
A maior parte dos nosos coñecementos sobre a estrutura da superficie Lunar e xeoloxía da Lúa provén dos aterrizaxes da serie Apolo e das mostras de material Lunar que foron traídas de volta á Terra. Malia isto, non estamos aínda seguros de como se formou a Lúa. A teoría máis probable é que a Terra e a Lúa formáronse ao mesmo tempo, como un "planeta dobre".
A Lúa é probablemente o obxecto máis satisfactorio de observar a través dun telescopio. Os cráteres e montañas poden verse ata cun telescopio pequeno.
O mellor lugar para mirar é preto do terminador, onde o Sol está poñéndose ou saíndo nos biosbardos. Alí as sombras das montañas e das paredes dos cráteres son máis longas e poden producir vistas moi dramáticas. Logo dun tempo tan curto como unha hora, pódense ver cambios nas sombras, a medida que a luz do Sol alcanza ou abandona os picos próximos ao terminador (zona que delimita a luz e a escuridade).
Moitos astrónomos afeccionados buscan "fenómenos Lunares transitorios". Estes son alteracións dalgunha forma, que dan lugar a cambios de curta duración na cor ou brillo de pequenas áreas. Non está abofé cantos deles son reais ou que os causa.
El sistema solar
Comentarios (0) - Referencias (0)
