Nothing More...
Agora xa non quero máis cadeas, non quero o teu recordo como un vello retrato feito trizas e volto reparar mil veces, menos agora que o medo anda outra vez arrastrando o morno polas quebrantadas rúas desta horrorosa cidade, no amencer, no anoitecer dunha vida clandestina claroscura e tambaleante, mentres un raio de luz cóase a través dunha rendixa e baila sobre os meus ombreiros como unha campá amarela...lonxe...lonxe...
Udec
Udec
Comentarios (0) - Referencias (0)
