A señora da cara de can
Paseando pola miña cidade e observando á "fauna humana", vexo a unha señora con cara de bulldog, baixiña e rechoncha, parada na beirarrúa e charloteando cunha amiga.
Pola correa sostén a un can negro, grande e novo, con cara de aburrimiento que, volto en dirección contraria, mantense tan afastado dela como a súa correa lle permite. Sen dúbida farto de permanecer parado e inactivo.
Ao pasar xunto a el, por detrás da señora, mírame e saúdame cun breve movemento da cola. Párome e respondo ao seu xesto amistoso con outro, golpeando levemente o meu costado coa man.
O animaliño, agradecido ao sentirse comprendido, dá un salto cara a adiante e ponme as patas sobre os ombreiros, movendo vertixinosamente o rabo á vez que trata de lamerme a cara.
A señora, collida de sorpresa polo brusco tirón, inclínase ao carón, cambaléase cómicamente, dá uns cantos traspés e evita por pouco caer ao chan.
Unha vez recuperado o equilibrio vólvese cara a min e pídeme perdón, supoño que en nome do seu can que cre que me molestou.
Pola correa sostén a un can negro, grande e novo, con cara de aburrimiento que, volto en dirección contraria, mantense tan afastado dela como a súa correa lle permite. Sen dúbida farto de permanecer parado e inactivo.
Ao pasar xunto a el, por detrás da señora, mírame e saúdame cun breve movemento da cola. Párome e respondo ao seu xesto amistoso con outro, golpeando levemente o meu costado coa man.
O animaliño, agradecido ao sentirse comprendido, dá un salto cara a adiante e ponme as patas sobre os ombreiros, movendo vertixinosamente o rabo á vez que trata de lamerme a cara.
A señora, collida de sorpresa polo brusco tirón, inclínase ao carón, cambaléase cómicamente, dá uns cantos traspés e evita por pouco caer ao chan.
Unha vez recuperado o equilibrio vólvese cara a min e pídeme perdón, supoño que en nome do seu can que cre que me molestou.
Comentarios (0) - Referencias (0)
