Eu só podo mostrarche a porta, es ti quen debe abrila
lua - 01-08-2005 10:53:14 | Categoria: Boris Vallejo
Nunca chegou a saber que foi o que a espertou. Puido ser a luz brillante dun cada vez máis decidido sol de verán. Ou puido ser, tamén, a fresca e limpa brisa que acariñaba as súas fazulas. Ou, quen sabe, foi o bullicioso e apremiante canto dunha parella de mirlos, que cumprían a súa parte naquel xogo antiquísimo e eterno, no que se atopaban ambos sexos.
Pero, fose o que fóra, durante un longo momento negouse a abrir os ollos. Non, non quería perder aquela sensación que lle envolvía. Tiña medo de que, ao abrilos, a realidade llela arrebatase, agresivamente, de vez, sen aviso nin delicadeza. Non ten moitos escrúpulos, esta realidade. E estaba decidida a soportar a tentación natural de espabilarse. Valería a pena.
Mestura de tenrura e calidez, de suavidade. Notábaa na pel, viva, coma se desprazárase dun punto a outro do seu corpo espido. Case era un contacto físico. Notábao tamén na boca: bo gusto indefinido, nin doce nin salado, nin agrio nin amargo, senón unha sucesión de todos.
Combinación perfecta de sabores, como a que percibe un gourmet feliz logo dunha comida de primeira.
Deixou que a sensación fixese das súas, que percorrese todas as etapas, todo o seu corpo. Tamén permitiulle que se detivese sen avisar, repentinamente, recreándose naqueles recunchos que lle acollían máis ferventemente. Non era de estrañar tal hospitalidade, xa que era aí onde máis intensamente sentíulle.
Erizáballe o vello. Calafríos suaves pero profundos facíanlle retorcerse de pracer sublime. Necesitaba prolongar ese momento. Non necesitou moito esforzo. Na súa memoria, ou mellor devandito, na súa pel quedara gravado o recordo daquel momento, daquelas sensacións. ¿Como podería ser doutro xeito?
Pero, fose o que fóra, durante un longo momento negouse a abrir os ollos. Non, non quería perder aquela sensación que lle envolvía. Tiña medo de que, ao abrilos, a realidade llela arrebatase, agresivamente, de vez, sen aviso nin delicadeza. Non ten moitos escrúpulos, esta realidade. E estaba decidida a soportar a tentación natural de espabilarse. Valería a pena.
Mestura de tenrura e calidez, de suavidade. Notábaa na pel, viva, coma se desprazárase dun punto a outro do seu corpo espido. Case era un contacto físico. Notábao tamén na boca: bo gusto indefinido, nin doce nin salado, nin agrio nin amargo, senón unha sucesión de todos.
Combinación perfecta de sabores, como a que percibe un gourmet feliz logo dunha comida de primeira.
Deixou que a sensación fixese das súas, que percorrese todas as etapas, todo o seu corpo. Tamén permitiulle que se detivese sen avisar, repentinamente, recreándose naqueles recunchos que lle acollían máis ferventemente. Non era de estrañar tal hospitalidade, xa que era aí onde máis intensamente sentíulle.
Erizáballe o vello. Calafríos suaves pero profundos facíanlle retorcerse de pracer sublime. Necesitaba prolongar ese momento. Non necesitou moito esforzo. Na súa memoria, ou mellor devandito, na súa pel quedara gravado o recordo daquel momento, daquelas sensacións. ¿Como podería ser doutro xeito?
Comentarios (0) - Referencias (0)
