Historia de O
(...) As túas mans non che pertencen, nin os teus peitos, nin moito menos ningún dos orificios do teu corpo que nós podemos furgar e nos que podemos penetrar a pracer. A modo de sinal, para que teñas constantemente presente que perdiches o dereito a negarche, na nosa presenza, nunca pecharás os beizos, nin cruzarás a pernas, nin xuntarás os xeonllos (como observarías que se che prohibiu facer desde que chegaches), o cal indicará para ti e para nós que a túa boca, o teu ventre e a túa grupa están abertos para nós (...)
Pauline Reage
En Historia de O nárrase como O, raptada polo seu propio amante e conducida ao tenebroso castelo de Roissy, é sometida a torturas, humillacións e violacións colectivas que ela acepta resignada, por amor aos dous homes aos que sucesivamente considera o seu Amo: Renée e Sir Stephen.
Pero, malia tanto azoute e tanta cadea, a novela non espeluzna en ningún momento porque a medida que se avanza na súa lectura advertimos que non pretende ser a narración de feitos verosímiles tanto como a das fantasías da autora: Roissy, unha especie de recreación metaliteraria dos castelos de Sade, é un universo á marxe do real, un extraordinario constructo pantasmagórico que permanece nun tempo detido, o ilusorio.
Todo en Roissy responde a unha estética do simulacro: desde os torturadores anónimos que, cal asistentes a un carnaval, manteñen o rostro perpetuamente enmascarado, ata os traxes de opereta que levan os habitantes do castelo.
A novela é un conto, un conto moral no que os progresos de O no exercicio da sumisión non son senón o reverso da dominación á que se plega, ata que O consiga finalmente exercer o mesmo dominio sobre si mesma, ao exercitarse na insensibilidade á dor.
Unha lectura menos entusiasta da novela advirte que o corpo de O, obxecto de verdadeiro culto entre os seus verdugos, substitúe progresivamente á muller que O era, por metonimia, ata que na escena final O deixou de ser unha persoa: "¿Era seica de pedra ou de cera, unha criatura doutro mundo...?". Tras esta pechadura advírtellenos de que "nun último capítulo que foi suprimido, O volvía a Roissy, onde Sir Stephen abandonábaa. Existe outro final para a historia de O e é que, ao darse conta de que Sir Stephen vai abandonala, ela prefire a morte. E el accede".
Pauline Reage
En Historia de O nárrase como O, raptada polo seu propio amante e conducida ao tenebroso castelo de Roissy, é sometida a torturas, humillacións e violacións colectivas que ela acepta resignada, por amor aos dous homes aos que sucesivamente considera o seu Amo: Renée e Sir Stephen.
Pero, malia tanto azoute e tanta cadea, a novela non espeluzna en ningún momento porque a medida que se avanza na súa lectura advertimos que non pretende ser a narración de feitos verosímiles tanto como a das fantasías da autora: Roissy, unha especie de recreación metaliteraria dos castelos de Sade, é un universo á marxe do real, un extraordinario constructo pantasmagórico que permanece nun tempo detido, o ilusorio.
Todo en Roissy responde a unha estética do simulacro: desde os torturadores anónimos que, cal asistentes a un carnaval, manteñen o rostro perpetuamente enmascarado, ata os traxes de opereta que levan os habitantes do castelo.
A novela é un conto, un conto moral no que os progresos de O no exercicio da sumisión non son senón o reverso da dominación á que se plega, ata que O consiga finalmente exercer o mesmo dominio sobre si mesma, ao exercitarse na insensibilidade á dor.
Unha lectura menos entusiasta da novela advirte que o corpo de O, obxecto de verdadeiro culto entre os seus verdugos, substitúe progresivamente á muller que O era, por metonimia, ata que na escena final O deixou de ser unha persoa: "¿Era seica de pedra ou de cera, unha criatura doutro mundo...?". Tras esta pechadura advírtellenos de que "nun último capítulo que foi suprimido, O volvía a Roissy, onde Sir Stephen abandonábaa. Existe outro final para a historia de O e é que, ao darse conta de que Sir Stephen vai abandonala, ela prefire a morte. E el accede".
Comentarios (0) - Referencias (0)
