Se buscabas o momento adecuado, era ese
E é así que calquera mañá, quizais esta mesma, un espértase coa mesma sensación que ten desde fai días... tantos que ata debe empezar a valorar a verosimilitude de que alguén, no seu redor, escolla enfilar o camiño do silencio e estase indo no bico dos pés...
¡Si!, os camiños do silencio son infinitos... case nunca levan a parte algunha pero acaban marcando as nosas vidas cun invisible selo que, en realidade, ninguén desexa... e ninguén esquece...
Os silencios do onte acaban converténdose en berros... en palabras que pronuncia a mirada... en cartas non enviadas pero cuxa resposta recibimos... en viciosos círculos de "tiña tantas cousas que dicirche, que xamais che dixen"...
Por iso o mañá dos silencios chámase lonxanía...
Corsario de ciudad
¡Si!, os camiños do silencio son infinitos... case nunca levan a parte algunha pero acaban marcando as nosas vidas cun invisible selo que, en realidade, ninguén desexa... e ninguén esquece...
Os silencios do onte acaban converténdose en berros... en palabras que pronuncia a mirada... en cartas non enviadas pero cuxa resposta recibimos... en viciosos círculos de "tiña tantas cousas que dicirche, que xamais che dixen"...
Por iso o mañá dos silencios chámase lonxanía...
Corsario de ciudad
Comentarios (0) - Referencias (0)
