As metamorfoses do vampiro
A muller dicíanos, coa súa boca de fresa,
retorcéndose, cal serpe nas brasas,
oprimindo os seus seos sobre o duro corsé,
estas palabras impregnadas de almizcle:
"Eu teño o beizo húmido e coñezo a ciencia
de perder no fondo dun leito a conciencia;
enxugo todo choro nos meus seos triunfantes
e fago rir aos vellos igual que aos infantes;
Substitúo, para quen contempla sen veos e espida,
á lúa, ao sol, ao ceo e as estrelas,
Son, o meu querido sabio, tan docta nos praceres,
cando sufoco a un home nos meus temibles brazos
ou cando aos seus mordiscos abandono o meu busto,
tímida e libertina, e fraxil e robusta,
que sobre eses colchóns que de emoción se pasman
os anxos non poderían por menos de perderse por min"
Cando succionou dos meus ósos a medula,
cando lánguidamente volvinme cara a ela
para darlle os meus bicos, non vin outra cousa que
uns flancos viscosos, todos cheos de pus.
Pechei entón os meus ollos, cun frío espantoso,
e ao abrilos de novo ao vivo resplandor,
xunto a min, en lugar do maniquí potente,
que parecía provisto ben de sangue,
tremían moi confusos, residuos de esqueleto
que emitían ruídos como dun catavento
ou dunha bandeira sobre un mástil de ferro,
que balancea o vento nas noites de inverno.
Charles Baudelaire
retorcéndose, cal serpe nas brasas,
oprimindo os seus seos sobre o duro corsé,
estas palabras impregnadas de almizcle:
"Eu teño o beizo húmido e coñezo a ciencia
de perder no fondo dun leito a conciencia;
enxugo todo choro nos meus seos triunfantes
e fago rir aos vellos igual que aos infantes;
Substitúo, para quen contempla sen veos e espida,
á lúa, ao sol, ao ceo e as estrelas,
Son, o meu querido sabio, tan docta nos praceres,
cando sufoco a un home nos meus temibles brazos
ou cando aos seus mordiscos abandono o meu busto,
tímida e libertina, e fraxil e robusta,
que sobre eses colchóns que de emoción se pasman
os anxos non poderían por menos de perderse por min"
Cando succionou dos meus ósos a medula,
cando lánguidamente volvinme cara a ela
para darlle os meus bicos, non vin outra cousa que
uns flancos viscosos, todos cheos de pus.
Pechei entón os meus ollos, cun frío espantoso,
e ao abrilos de novo ao vivo resplandor,
xunto a min, en lugar do maniquí potente,
que parecía provisto ben de sangue,
tremían moi confusos, residuos de esqueleto
que emitían ruídos como dun catavento
ou dunha bandeira sobre un mástil de ferro,
que balancea o vento nas noites de inverno.
Charles Baudelaire
Comentarios (0) - Referencias (0)
