Noite de San Xoan
Esta é unha data na que numerosas lendas fantásticas son unánimes ao dicir que é un período no que se abren de pao a pao as invisibles portas do "outro lado do espello": permítese o acceso a grutas, castelos e palacios encantados; libéranse das súas prisións e ataduras as raíñas mouras, as princesas e as infantas cativas mercé a un embrullo, ensalmo ou maldición; braman os dragóns e voan os "cabalos do diaño"; saen a dar un vespertino paseo á luz da Lúa seres femininos misteriosos en torno as súas infranqueables moradas; afloran enxambres de raros espíritos duendiles amparados na escuridade da noite e nos matorrales; as galiñas e os polluelos de ouro, facendo ostentación do seu áureo plumaxe, tentan a algún que outro incauto covizoso a que lles boten a luva; as mozas namoradas soñan e adiviñan quen será o galán que as despose; as plantas venenosas perden a súa daniña propiedade e, en cambio, as salutíferas centuplican as súas virtudes (bo día para recolectar plantas medicinales no campo); os tesouros remóvense nas entrañas da Terra e as lousas que os ocultan deixan ao descuberto parte do mesmo para que algún pobre mortal deixe de ser, polo menos, pobre; o rocío cura cento e unha enfermidades e ademais fai máis fermoso e mozo a quen se embadurne todo o corpo; os helechos florecen ao dar as doce campanadas...
En definitiva, a atmosfera cárgase dun alento sobrenatural que impregna cada lugar máxico do planeta e é o momento propicio para estremecernos, ilusionarnos e narrar aos nosos fillos, netos ou amigos toda clase de contos, anécdotas e chascarrillos sanxoaneros que nos saibamos.
Esta noite ábrese a porta que nos introduce ao coñecemento do futuro e ás dimensións máxicas da realidade.
É a noite en que os enterros arden, o Diaño anda solto e os campos son bendicidos polo Bautista.
Na mañá, moi cedo a xente lávase o pelo e a cara coas augas bendicidas formadas por "o cacho" (de vispera recóllense herbas que quedan en auga ao sereno da noite máxica, o auga serve para lavarse ao día seguinte mentres que as herbas cólganse no balcón).
"o cacho" está composto por flores silvestres e herbas aromáticas do xardín, inclúe folla de zarza, tomillo, botón de ouro, folla de nogal, madreselva, oregano, herba luísa, espliego, romeu, malva rosa, manzanilla, todo tipo de mentas ata brotes de vide.
Un personaxe-símbolo da cristiandade e un astro presiden a celebración. Por unha banda o Sol que, segundo a tradición popular, sae bailando ao amencer do día 24. Por outra banda o santo da data, San Xoan, encargado de dotar de sacralidade á festa, pero que non ocupa lugar central nos rituais.
Data de transición astral que anuncia diversos cambios na natureza equivale a unha ruptura de orde cósmica propiciadora de urxencias do inframundo. Por iso a noite de San Xoan é noite de bruxas, entes que poden provocar numerosos males aos humanos.
A Noite de San Xoan, a das tradicións máxicas, caracterízase pola multitude de fogatas que iluminan a noite. Os cidadáns arroxan á fogueira antes do seu aceso pequenos obxectos, conxuros, desexos e ata apuntes do curso co obxectivo de facer desaparecer os malos espíritos.
Actos de Amor
En definitiva, a atmosfera cárgase dun alento sobrenatural que impregna cada lugar máxico do planeta e é o momento propicio para estremecernos, ilusionarnos e narrar aos nosos fillos, netos ou amigos toda clase de contos, anécdotas e chascarrillos sanxoaneros que nos saibamos.
Esta noite ábrese a porta que nos introduce ao coñecemento do futuro e ás dimensións máxicas da realidade.
É a noite en que os enterros arden, o Diaño anda solto e os campos son bendicidos polo Bautista.
Na mañá, moi cedo a xente lávase o pelo e a cara coas augas bendicidas formadas por "o cacho" (de vispera recóllense herbas que quedan en auga ao sereno da noite máxica, o auga serve para lavarse ao día seguinte mentres que as herbas cólganse no balcón).
"o cacho" está composto por flores silvestres e herbas aromáticas do xardín, inclúe folla de zarza, tomillo, botón de ouro, folla de nogal, madreselva, oregano, herba luísa, espliego, romeu, malva rosa, manzanilla, todo tipo de mentas ata brotes de vide.
Un personaxe-símbolo da cristiandade e un astro presiden a celebración. Por unha banda o Sol que, segundo a tradición popular, sae bailando ao amencer do día 24. Por outra banda o santo da data, San Xoan, encargado de dotar de sacralidade á festa, pero que non ocupa lugar central nos rituais.
Data de transición astral que anuncia diversos cambios na natureza equivale a unha ruptura de orde cósmica propiciadora de urxencias do inframundo. Por iso a noite de San Xoan é noite de bruxas, entes que poden provocar numerosos males aos humanos.
A Noite de San Xoan, a das tradicións máxicas, caracterízase pola multitude de fogatas que iluminan a noite. Os cidadáns arroxan á fogueira antes do seu aceso pequenos obxectos, conxuros, desexos e ata apuntes do curso co obxectivo de facer desaparecer os malos espíritos.
Actos de Amor
Comentarios (0) - Referencias (0)
