O espido mental é máis provocativo que un espido físico
O seguinte texto escribino fai 3 anos aproximadamente, cando coñecín a alguén que sería moi especial na miña vida; como xusta homenaxe a un día como hoxe, quero recordalo e darlle as grazas por soportarme durante estes tres anos.
Desde fai tempo sempre crin que había unha nena que vivía dentro da miña, confundindo a realidade coa fantasía, facéndome ser caprichosa e consentida e ambicionando cousas que nunca atoparía.
Pero un día presentín que se escapaba a maxia da miña alma e se me resignaba a prescindir dese soño, sería coma se a luz apagase dentro de min, coma se a vida se escurrira perdéndose entre as miñas mans e eu quedáseme impasible, mirando como sucede, como un mero espectador dun filme, que non pode intervir para que os acontecementos desenvólvanse dun xeito diferente.
Deime conta que se non facía nada para arranxalo, posiblemente pasaríame o resto da miña vida lamentándoo.
Ás veces, polas noites, non consigo conciliar o soño, a ansiedade me corroe, e unha forza descoñecida empúxame a facer algo para saír da rutina, a rutina e eu nunca nos levamos demasiado ben.
Recordo a infancia, os contos de bos e malos, o ben.., o mal.., necesito seguir crendo no diaño,... no pecado; debo volver inventar..., a imaxinar..., a vivir; pero estou cansa, levo demasiado tempo buscando cousas que me fagan pensar que non sigo a norma, os estereotipos establecidos.
Só intento navegar neste mundo que non é máis que un mar, pero de negro asfalto. Ás veces non logro otear ningunha beira onde poder desembarcar e entón prefiro ancorarme, no canto de deixarme ir á deriva.
¿Onde están os mares de verdade?
Quizais o meu único mar sexa un deserto árido e eu non consigo despregar as miñas velas e decidirme a navegar máis en serio.
Un día deime conta de que estaba cansada de negar o obvio, o evidente e que debería deixarme arrastrar pola corrente do mar, izar a miña ancora e deixar que as velas me levasen lonxe da rutina diaria, deixándome levar pola escuridade e entregarlle a alguén todos os meus soños..., as miñas ilusións..., as miñas fantasías.
Non sei vivir só de ilusións, e cando me perdo na realidade, sempre busco unha luz que me guíe, un lume que me queime; só cegada da miña visión, conseguirei ver a luz do sol.
Sentireime moi desditada, se teño que empregar toda a miña enerxía en alimentar as miñas ilusións,... as miñas nostalxias,... os meus soños...
Coñecerme a min mesma supón un esforzo moi grande, polo que non podo malgastar as miñas enerxías xulgándome,... xulgando se o que fago está mal ou ben; só quero sentir, ¿hai algo de malo niso?, a verdade é que tampouco me importa; o ben e o mal sempre estiveron separados por unha liña tan fina que ás veces se chegan a mesturar sen que ninguén se decate diso.
E aínda que resulte duro ou terrible, teño que admitir que a dor deixa unha marca máis forte que o pracer, e teño que comprender que non me estou destruíndo, simplemente estou sendo o que sempre quixen ser e non me atrevía a admitir; son como a enerxía, transfórmome e fágoo nun ser ávido de mimos..., de azoutes..., de caricias..., de dor...
Poida que pensen que só son unha saída e talvez teñan razón, pero ademais son moitas outras cousas; son unha muller que non quere morrer afogada fantaseando, e saín da miña rutina, da miña vida cotiá, para mergullarme na submisión e deixarme levar.
Móstrame a disciplina, regálame a tenrura, renunciarei ao meu propio eu e serei un xoguete nas túas mans; limitareime a corresponder cunha paixón que vai máis aló do sexo,... unha paixón que mestura pracer e dor de forma caótica, e a dor convértese en pracer porque o inflixe a persoa á que nos entregamos.
Por fin comprendín que, á beira desa persoa podo esquecer a miña escuridade, e lograr que o ceo asome por encima da miña cabeza, eu estirarei as mans e poñéndome no bico dos pés lograrei tocalo por primeira vez, aínda que sexa brevemente e un só instante, pero acariñarei ese ceo, que leva un nome, o teu.
Graciñas meu Dono :@@@@@
Desde fai tempo sempre crin que había unha nena que vivía dentro da miña, confundindo a realidade coa fantasía, facéndome ser caprichosa e consentida e ambicionando cousas que nunca atoparía.
Pero un día presentín que se escapaba a maxia da miña alma e se me resignaba a prescindir dese soño, sería coma se a luz apagase dentro de min, coma se a vida se escurrira perdéndose entre as miñas mans e eu quedáseme impasible, mirando como sucede, como un mero espectador dun filme, que non pode intervir para que os acontecementos desenvólvanse dun xeito diferente.
Deime conta que se non facía nada para arranxalo, posiblemente pasaríame o resto da miña vida lamentándoo.
Ás veces, polas noites, non consigo conciliar o soño, a ansiedade me corroe, e unha forza descoñecida empúxame a facer algo para saír da rutina, a rutina e eu nunca nos levamos demasiado ben.
Recordo a infancia, os contos de bos e malos, o ben.., o mal.., necesito seguir crendo no diaño,... no pecado; debo volver inventar..., a imaxinar..., a vivir; pero estou cansa, levo demasiado tempo buscando cousas que me fagan pensar que non sigo a norma, os estereotipos establecidos.
Só intento navegar neste mundo que non é máis que un mar, pero de negro asfalto. Ás veces non logro otear ningunha beira onde poder desembarcar e entón prefiro ancorarme, no canto de deixarme ir á deriva.
¿Onde están os mares de verdade?
Quizais o meu único mar sexa un deserto árido e eu non consigo despregar as miñas velas e decidirme a navegar máis en serio.
Un día deime conta de que estaba cansada de negar o obvio, o evidente e que debería deixarme arrastrar pola corrente do mar, izar a miña ancora e deixar que as velas me levasen lonxe da rutina diaria, deixándome levar pola escuridade e entregarlle a alguén todos os meus soños..., as miñas ilusións..., as miñas fantasías.
Non sei vivir só de ilusións, e cando me perdo na realidade, sempre busco unha luz que me guíe, un lume que me queime; só cegada da miña visión, conseguirei ver a luz do sol.
Sentireime moi desditada, se teño que empregar toda a miña enerxía en alimentar as miñas ilusións,... as miñas nostalxias,... os meus soños...
Coñecerme a min mesma supón un esforzo moi grande, polo que non podo malgastar as miñas enerxías xulgándome,... xulgando se o que fago está mal ou ben; só quero sentir, ¿hai algo de malo niso?, a verdade é que tampouco me importa; o ben e o mal sempre estiveron separados por unha liña tan fina que ás veces se chegan a mesturar sen que ninguén se decate diso.
E aínda que resulte duro ou terrible, teño que admitir que a dor deixa unha marca máis forte que o pracer, e teño que comprender que non me estou destruíndo, simplemente estou sendo o que sempre quixen ser e non me atrevía a admitir; son como a enerxía, transfórmome e fágoo nun ser ávido de mimos..., de azoutes..., de caricias..., de dor...
Poida que pensen que só son unha saída e talvez teñan razón, pero ademais son moitas outras cousas; son unha muller que non quere morrer afogada fantaseando, e saín da miña rutina, da miña vida cotiá, para mergullarme na submisión e deixarme levar.
Móstrame a disciplina, regálame a tenrura, renunciarei ao meu propio eu e serei un xoguete nas túas mans; limitareime a corresponder cunha paixón que vai máis aló do sexo,... unha paixón que mestura pracer e dor de forma caótica, e a dor convértese en pracer porque o inflixe a persoa á que nos entregamos.
Por fin comprendín que, á beira desa persoa podo esquecer a miña escuridade, e lograr que o ceo asome por encima da miña cabeza, eu estirarei as mans e poñéndome no bico dos pés lograrei tocalo por primeira vez, aínda que sexa brevemente e un só instante, pero acariñarei ese ceo, que leva un nome, o teu.
Graciñas meu Dono :@@@@@
Comentarios (0) - Referencias (0)
