O fatal
Ditosa a árbore que apenas sensitiva,
e máis a pedra dura por que esa xa non sente,
pois non hai dor máis grande que a dor de ser vivo,
nin maior pesadumbre que a vida consciente.
Ser, e non saber nada, e ser sen rumbo certo,
e o temor de ser e un futuro terror. . .
E o espanto seguro de estar mañá morto,
e sufrir pola vida e a sombra e polo que
coñecemos e apenas sospeitamos,
e a carne que tenta cos seus frescos racimos,
e a tumba que agarda cos seus fúnebres ramos,
¡e non saber onde imos,
nin de onde vimos. . .!
Rubén Darío
e máis a pedra dura por que esa xa non sente,
pois non hai dor máis grande que a dor de ser vivo,
nin maior pesadumbre que a vida consciente.
Ser, e non saber nada, e ser sen rumbo certo,
e o temor de ser e un futuro terror. . .
E o espanto seguro de estar mañá morto,
e sufrir pola vida e a sombra e polo que
coñecemos e apenas sospeitamos,
e a carne que tenta cos seus frescos racimos,
e a tumba que agarda cos seus fúnebres ramos,
¡e non saber onde imos,
nin de onde vimos. . .!
Rubén Darío
Comentarios (0) - Referencias (0)
