Non mires ao pasado, o presente é o que manda
Búscome e non me atopo.
Non se cando me perdín, talvez foi cando deixei de escoitar a música.
Saín da campá de cristal e agora non atopo rumbo.
¿Onde estou?
¿Cando comecei a vivir con ortografía?
¡Regresa!
¡Volve!
Ven que che quero abrazar.
Esperta se é que estás durmido e mírame, axúdame que a vida se volve pesada, o teito cáeseme encima.
Non teño balance.
¿É que che volviches xordo?
Quérome atopar para compartir a outra parte, o outro universo intanxible, onde miro sen abrir os ollos, onde a imaxinación é o meu máis preciado tesouro.
¡Ao fin véxoche sentado nese recuncho!
Ven, achégache, imos xogar, abrázame que che ves cansado tamén.
Ven, logremos un reencontro como din por aí os que tratan aos dementes.
Bailemos xuntos, fálame de min, que quero cambiar, quero volver máis ben a donde xogabamos antes, o corpo non é fácil de coidar se ti non estás presente.
Achégome a min mesma como quen perdeu a memoria.
Con paciencia vou recordar os tempos en que voaba polo espazo sideral a gran velocidade mirando a terra de lonxe como unha bambalina e eu chea de luces de cores flotando no espazo.
¿Onde están os meus anxos? ¿os que me acompañaban nas miñas travesuras adiviñando o futuro na súa bóla de cristal e preguntándolle ao oráculo e ás runas os camiños a seguir?.
Los cuentos.net
Non se cando me perdín, talvez foi cando deixei de escoitar a música.
Saín da campá de cristal e agora non atopo rumbo.
¿Onde estou?
¿Cando comecei a vivir con ortografía?
¡Regresa!
¡Volve!
Ven que che quero abrazar.
Esperta se é que estás durmido e mírame, axúdame que a vida se volve pesada, o teito cáeseme encima.
Non teño balance.
¿É que che volviches xordo?
Quérome atopar para compartir a outra parte, o outro universo intanxible, onde miro sen abrir os ollos, onde a imaxinación é o meu máis preciado tesouro.
¡Ao fin véxoche sentado nese recuncho!
Ven, achégache, imos xogar, abrázame que che ves cansado tamén.
Ven, logremos un reencontro como din por aí os que tratan aos dementes.
Bailemos xuntos, fálame de min, que quero cambiar, quero volver máis ben a donde xogabamos antes, o corpo non é fácil de coidar se ti non estás presente.
Achégome a min mesma como quen perdeu a memoria.
Con paciencia vou recordar os tempos en que voaba polo espazo sideral a gran velocidade mirando a terra de lonxe como unha bambalina e eu chea de luces de cores flotando no espazo.
¿Onde están os meus anxos? ¿os que me acompañaban nas miñas travesuras adiviñando o futuro na súa bóla de cristal e preguntándolle ao oráculo e ás runas os camiños a seguir?.
Los cuentos.net
Comentarios (0) - Referencias (0)
