Dáme mil razóns para soñarche, mil miradas para bicarche, mil silencios para falarche...
lua - 31-05-2005 00:51:18 | Categoria: Dorian Cleavenger
Agora quedaraste aquí en vivo e en directo, porque es a flor que comporta o código da miña existencia.
Agora comeza a miña guerra e non sei se volverei evocar os teus ollos ao amarche, e non sei se volva percibir a comisura dos teus beizos ao dicirme: ¡¡¡ adeus...!!!.
Porque xa non me debo a min mesma, porque creo que debo beber deste cáliz, porque sei que debo aceptar este destino que non desexo, do mesmo xeito que unha heroína ridícula de traxedia grega, porque creo que debo seguir ensimesmándome e reflectir os meus pedazos no recordo sen máis autocompasión nin arrepentimiento-medo-soño- nin con delirio.
Cando acepto a capitulación á vida persoal innecesaria de verdade e deixo os meus brazos caer indefensos aos meus costados para recibir aberta e sen reservas o horror, a angustia verosímil, a dor, a baxeza e a hipocresía do resto máis a miña propia e reflectila sen que me rasgue, sen que toque, porque é aí cando me sento electrizada, baleira, chea de luz contemplando o formigueo de doce millóns de seres humanos.
Mans que súan, dubidan, comen, retórcense e vomitan sen rumbo fixo e sen alcanzar a comprender que é alí onde constantemente mórrese, crendo exactamente o contrario...
...pero un día...
...eu sei que algún día...
...un destes días...
Udec
Agora comeza a miña guerra e non sei se volverei evocar os teus ollos ao amarche, e non sei se volva percibir a comisura dos teus beizos ao dicirme: ¡¡¡ adeus...!!!.
Porque xa non me debo a min mesma, porque creo que debo beber deste cáliz, porque sei que debo aceptar este destino que non desexo, do mesmo xeito que unha heroína ridícula de traxedia grega, porque creo que debo seguir ensimesmándome e reflectir os meus pedazos no recordo sen máis autocompasión nin arrepentimiento-medo-soño- nin con delirio.
Cando acepto a capitulación á vida persoal innecesaria de verdade e deixo os meus brazos caer indefensos aos meus costados para recibir aberta e sen reservas o horror, a angustia verosímil, a dor, a baxeza e a hipocresía do resto máis a miña propia e reflectila sen que me rasgue, sen que toque, porque é aí cando me sento electrizada, baleira, chea de luz contemplando o formigueo de doce millóns de seres humanos.
Mans que súan, dubidan, comen, retórcense e vomitan sen rumbo fixo e sen alcanzar a comprender que é alí onde constantemente mórrese, crendo exactamente o contrario...
...pero un día...
...eu sei que algún día...
...un destes días...
Udec
Comentarios (0) - Referencias (0)
