¡O Carallo!
O idioma galego é un dos máis ricos en matices, como idioma antigo que difícilmente é igualado por algún outro dos existentes.
Como proba diso existen vocábulos que traspasaron todas as fronteiras idiomáticas, converténdose en palabras universais, aínda que mantendo a súa grafía e intensidade expresiva orixinais e dando, ao tempo, orixe a moitas outras palabras daquelas derivadas, proba da súa forza expresiva.
Como exemplo, á vez que como rendido e xusta homenaxe, podemos analizar un dos vocábulos máis asombrosamente usado, desde logo por moitos motivos, dentro e fóra da nosa nación: a palabra CARALLO.
Carallo, pronunciado de xeito sinxelo, sen énfasis nin intención, significa membro viril, órgano xenital masculino.
¡Carallo!, como exclamación, pode ser de asombro, de admiración ou de asentimiento.
Entre os vocábulos derivados figuran como máis correntes:
CARALLAZO: Contrariedade, golpe.
CARALLADA: Xolda.
CARALLETE: Interxección.
CARALLEAR: Andar de xolda.
CARALLÁN: Bromista.
CARALLUDO: Denota calidade.
CARALLÓN: Denota calidade ou lonxitude.
ESCARALLADO: Roto, dislocado.
ESCARALLADIÑO: Agotamiento.
ESCARALLACIÓN: Colmo.
ESCARALLAR: Estropear e tamén equivale a morto de risa.
ESCARALLANCIA: Punto de menopausia.
A variedade e riqueza de *acepciones que ten o noso CARALLO, son case ilimitadas. O mesmo vale para engrandecer que para denigrar; para dicir que é bo como para o contrario; pode expresar cansazo, resignación, risa e unha infinidade de estados de ánimo segundo o contexto da frase en que está insiro.
Vexamos uns cantos exemplos:
RESIGNACIÓN: ¡Ai que carallo!
INDIGNACIÓN: ¡Que *carallo!
CACHONDEO: ¡Bo, carallo, bo!
DESPLANTE: Vai ó carallo.
INQUISITIVO: ¿Que carallo é?
CONTRARIEDADE: Tócache o carallo.
CANSAZO: Déixate de caralladas.
OFENSA: Iste carallo é parvo.
TEMPLANZA: ¡Acóugate, carallo!
AMEAZA: Ven, carallo, ven.
NEGACIÓN: Non, carallo, non.
NEGACIÓN ROTUNDA: Nin carallo nin nada.
XURAMENTO: ¡Me cago no carallo!
IRA: Me cago no carallo, ¡carallo!
ALABANZA: É un home de carallo.
DÚBIDA: O carallo vintenove.
EXTRAÑEZA: ¿Pero que carallo pasa?
DESOBEDIENCIA, DESPREZO: Pásame por debaixo do carallo.
ANIMOSO: Dalle, carallo, dalle.
CAPRICHOSO: Salíume do carallo.
CUALITATIVO: Non vale un carallo.
VALORATIVO: Róncalle o carallo.
FATALIDADE: ¡Ten carallo a cousa...!
AGOTAMENTO: Xa estou ata o carallo.
PICARDÍA: O caralliño.
METEOROLOXÍA: Fai un tempo do carallo.
LONXANÍA: No quinto carallo.
En moitas ocasións emprégase como muletilla conversacional, *comodín de frases longas, ou de situacións apuradas:
Entón chegou o Pepiño, e unha servidora díxolle:
-Carallo, Pepiño, ¿que carallo fas aquí?
Para terminar, e como concesión á cultura hispanoamericana, apunto a frase:
"¡Manda carallo na Habana!"
que parece ser foi pronunciada por Cristóbal Colón precisamente cando os Reis Católicos mandárono ao "carallo".
E como fin do estudo, do campo do folklore, escollemos aquela copla coa que remata toda carallada:
Aí vai, aí vai,
aí vai, carallo, aí vai...
17 de Maio (día dás letras galegas)
Como proba diso existen vocábulos que traspasaron todas as fronteiras idiomáticas, converténdose en palabras universais, aínda que mantendo a súa grafía e intensidade expresiva orixinais e dando, ao tempo, orixe a moitas outras palabras daquelas derivadas, proba da súa forza expresiva.
Como exemplo, á vez que como rendido e xusta homenaxe, podemos analizar un dos vocábulos máis asombrosamente usado, desde logo por moitos motivos, dentro e fóra da nosa nación: a palabra CARALLO.
Carallo, pronunciado de xeito sinxelo, sen énfasis nin intención, significa membro viril, órgano xenital masculino.
¡Carallo!, como exclamación, pode ser de asombro, de admiración ou de asentimiento.
Entre os vocábulos derivados figuran como máis correntes:
CARALLAZO: Contrariedade, golpe.
CARALLADA: Xolda.
CARALLETE: Interxección.
CARALLEAR: Andar de xolda.
CARALLÁN: Bromista.
CARALLUDO: Denota calidade.
CARALLÓN: Denota calidade ou lonxitude.
ESCARALLADO: Roto, dislocado.
ESCARALLADIÑO: Agotamiento.
ESCARALLACIÓN: Colmo.
ESCARALLAR: Estropear e tamén equivale a morto de risa.
ESCARALLANCIA: Punto de menopausia.
A variedade e riqueza de *acepciones que ten o noso CARALLO, son case ilimitadas. O mesmo vale para engrandecer que para denigrar; para dicir que é bo como para o contrario; pode expresar cansazo, resignación, risa e unha infinidade de estados de ánimo segundo o contexto da frase en que está insiro.
Vexamos uns cantos exemplos:
RESIGNACIÓN: ¡Ai que carallo!
INDIGNACIÓN: ¡Que *carallo!
CACHONDEO: ¡Bo, carallo, bo!
DESPLANTE: Vai ó carallo.
INQUISITIVO: ¿Que carallo é?
CONTRARIEDADE: Tócache o carallo.
CANSAZO: Déixate de caralladas.
OFENSA: Iste carallo é parvo.
TEMPLANZA: ¡Acóugate, carallo!
AMEAZA: Ven, carallo, ven.
NEGACIÓN: Non, carallo, non.
NEGACIÓN ROTUNDA: Nin carallo nin nada.
XURAMENTO: ¡Me cago no carallo!
IRA: Me cago no carallo, ¡carallo!
ALABANZA: É un home de carallo.
DÚBIDA: O carallo vintenove.
EXTRAÑEZA: ¿Pero que carallo pasa?
DESOBEDIENCIA, DESPREZO: Pásame por debaixo do carallo.
ANIMOSO: Dalle, carallo, dalle.
CAPRICHOSO: Salíume do carallo.
CUALITATIVO: Non vale un carallo.
VALORATIVO: Róncalle o carallo.
FATALIDADE: ¡Ten carallo a cousa...!
AGOTAMENTO: Xa estou ata o carallo.
PICARDÍA: O caralliño.
METEOROLOXÍA: Fai un tempo do carallo.
LONXANÍA: No quinto carallo.
En moitas ocasións emprégase como muletilla conversacional, *comodín de frases longas, ou de situacións apuradas:
Entón chegou o Pepiño, e unha servidora díxolle:
-Carallo, Pepiño, ¿que carallo fas aquí?
Para terminar, e como concesión á cultura hispanoamericana, apunto a frase:
"¡Manda carallo na Habana!"
que parece ser foi pronunciada por Cristóbal Colón precisamente cando os Reis Católicos mandárono ao "carallo".
E como fin do estudo, do campo do folklore, escollemos aquela copla coa que remata toda carallada:
Aí vai, aí vai,
aí vai, carallo, aí vai...
17 de Maio (día dás letras galegas)
Comentarios (0) - Referencias (0)
