As bágoas afloraban, pero non me importaba. Choraba nunha mestura de alegría e de tristeza e ben sabes porqué. Que daría eu, en serio, por estar ao teu lado e non sentirme así, tan ..... impotente .......... tan ................. pequena ...........
Todo comezou unha tarde, unha tarde como calquera outra: común e corrente. Tiña entre 6 e 7 anos, ou eran menos? xa non recordo!.
Senteime na mesa do comedor, no meu lugar preferido, o meu lugar asignado, tomei unha folla de papel e unha cor (non son moi boa para visualizar, así que non recordo que cor era).
Sentíame moi triste, pequena nena triste, así que intentei xogar coas palabras, xa que debuxar nunca foi un talento para min.
O meu pai non é a mellor persoa do mundo, nin moito menos a peor, nunca valorou á súa filla, así que os meus maiores traumas e tolemias débollas a el.
Non recordo con exactitude como era o poema que escribín, só recordo este pedazo: ''Porqué esnaquizas os meus soños como unha folla de papel''.
Así sentinme, esnaquizada, baleira, soa, rota.
Cando termine o meu infantil poema frustrada, lino e chorei, chorei, chorei...tanto e con tanta forza, que o rompín.
Descubrín que o só feito de ler as miñas palabras, a miña realidade, a miña historia, a miña poesía, doía,...de nena non o resistín, pero agora...agora é parte da miña existencia.
los cuentos.net
Senteime na mesa do comedor, no meu lugar preferido, o meu lugar asignado, tomei unha folla de papel e unha cor (non son moi boa para visualizar, así que non recordo que cor era).
Sentíame moi triste, pequena nena triste, así que intentei xogar coas palabras, xa que debuxar nunca foi un talento para min.
O meu pai non é a mellor persoa do mundo, nin moito menos a peor, nunca valorou á súa filla, así que os meus maiores traumas e tolemias débollas a el.
Non recordo con exactitude como era o poema que escribín, só recordo este pedazo: ''Porqué esnaquizas os meus soños como unha folla de papel''.
Así sentinme, esnaquizada, baleira, soa, rota.
Cando termine o meu infantil poema frustrada, lino e chorei, chorei, chorei...tanto e con tanta forza, que o rompín.
Descubrín que o só feito de ler as miñas palabras, a miña realidade, a miña historia, a miña poesía, doía,...de nena non o resistín, pero agora...agora é parte da miña existencia.
los cuentos.net
Comentarios (0) - Referencias (0)
