Servir é ser como a árbore do sándalo... que perfuma o hacha que en ocasións férelle.
Hai calor no aire, un silencio sofocante, sento como a roupa pégase ao corpo e como o corpo xace no meu leito, cárcere do alma dun demente que vive dentro, pasan das doce e non atopo o soño... roubáronmo.
O demente asaltoume con historias fantásticamente incrédulas, afianzadamente veraces.
Nárrame como se sente que che biquen o corpo, parte por parte, bico por bico; exponme como se sente que che biquen o alma, soño por soño, desexo por desexo; que che idolatren, que alguén che ame, e non che desexe, que alguén che observe e non vexa o teu ceo, que alguén ispa a súa alma a ti, e non frasee incoherentemente a todo momento.
Díxome que se sentiu, séntese vivo, alguén o coñece e non tivo que gritarlle que estaba parado enfronte, porque aínda que non o entende, alguén lle viu, alguén comparte, e alguén lle quere seguir dentro, coma se todo fose nun bico.
Mais de súpeto o corazón córtase, a respiración exáltase, ¡Non abandónenme! ¡Non abandónesme! grita o demente ¡Non me abandones! ¡Nunca me deixes!... nunca me deixes.
E súa e súa, e latexa e latexa.
Sento como o demente me xala por dentro, na súa tola carreira de saír tralo, sento e sento de súpeto como o teño encadenado dentro, e chora e chora, e grita e grita ¡Déixame! ¡Déixame! ¡Non me abandones...!
¡Nunca te vaias!...
E é que onde eu encontro a outro demente escondido dentro dunha mente común e corrente.
3 demonios enjaulados
O demente asaltoume con historias fantásticamente incrédulas, afianzadamente veraces.
Nárrame como se sente que che biquen o corpo, parte por parte, bico por bico; exponme como se sente que che biquen o alma, soño por soño, desexo por desexo; que che idolatren, que alguén che ame, e non che desexe, que alguén che observe e non vexa o teu ceo, que alguén ispa a súa alma a ti, e non frasee incoherentemente a todo momento.
Díxome que se sentiu, séntese vivo, alguén o coñece e non tivo que gritarlle que estaba parado enfronte, porque aínda que non o entende, alguén lle viu, alguén comparte, e alguén lle quere seguir dentro, coma se todo fose nun bico.
Mais de súpeto o corazón córtase, a respiración exáltase, ¡Non abandónenme! ¡Non abandónesme! grita o demente ¡Non me abandones! ¡Nunca me deixes!... nunca me deixes.
E súa e súa, e latexa e latexa.
Sento como o demente me xala por dentro, na súa tola carreira de saír tralo, sento e sento de súpeto como o teño encadenado dentro, e chora e chora, e grita e grita ¡Déixame! ¡Déixame! ¡Non me abandones...!
¡Nunca te vaias!...
E é que onde eu encontro a outro demente escondido dentro dunha mente común e corrente.
3 demonios enjaulados
Comentarios (0) - Referencias (0)
