O importante non é ter moitas ideas, senón a idea oportuna en cada caso
A que lugar van morrer as formigas?
Ao lugar máis doce do mundo. O centro do azucareiro.
Pero...algunhas formigas escoitaron dalgúns poetas que o lugar máis doce do mundo era outro.
Agora algunhas mulleres ao ver a unha formiga crúzanse de pernas... :))
As formigas son uns estraños seres que ninguén puido aínda comprender. Quen estudáronas non poden poñerse de acordo sobre cal é a razón que as leva a realizar tan excéntricas costumes.
Cando unha delas morre, un grupo de observantes forma un círculo ao seu redor, logo chegan outras que a levan cara ao centro do seu formigueiro e examínana, extráenlle os poucos órganos que posúe, ampútanlle as pernas e escriben nun papel milimétrico "causa da morte: pisotón de neno".
Despois comunícaselles aos douscentos mil parentes que non se puido facer nada para salvala, que se fixeron os mellores esforzos pero que contra a natureza ninguén pode.
Os parentes resígnanse, poñen o corpo dentro dunha cajiña e choran durante un día completo. A clave para que este evento teña éxito son as bágoas, moitas, de todos, e frases de consolo: "non somos nada", "séntoo moito", "o meu máis sentido pésame".
Cando os douscentos mil familiares e os dous amigos da formiga defunta terminan de despedirse dela, lévana nunha interminable fila cara ao final do formigueiro. Aí entérrana e esquecen que algunha vez existiu, excepto cada ano cando van puntualmente a deixarlle como regalo unha semente de melón.
Ao lugar máis doce do mundo. O centro do azucareiro.
Pero...algunhas formigas escoitaron dalgúns poetas que o lugar máis doce do mundo era outro.
Agora algunhas mulleres ao ver a unha formiga crúzanse de pernas... :))
As formigas son uns estraños seres que ninguén puido aínda comprender. Quen estudáronas non poden poñerse de acordo sobre cal é a razón que as leva a realizar tan excéntricas costumes.
Cando unha delas morre, un grupo de observantes forma un círculo ao seu redor, logo chegan outras que a levan cara ao centro do seu formigueiro e examínana, extráenlle os poucos órganos que posúe, ampútanlle as pernas e escriben nun papel milimétrico "causa da morte: pisotón de neno".
Despois comunícaselles aos douscentos mil parentes que non se puido facer nada para salvala, que se fixeron os mellores esforzos pero que contra a natureza ninguén pode.
Os parentes resígnanse, poñen o corpo dentro dunha cajiña e choran durante un día completo. A clave para que este evento teña éxito son as bágoas, moitas, de todos, e frases de consolo: "non somos nada", "séntoo moito", "o meu máis sentido pésame".
Cando os douscentos mil familiares e os dous amigos da formiga defunta terminan de despedirse dela, lévana nunha interminable fila cara ao final do formigueiro. Aí entérrana e esquecen que algunha vez existiu, excepto cada ano cando van puntualmente a deixarlle como regalo unha semente de melón.
Comentarios (0) - Referencias (0)
