O que é capaz do máis tenro é capaz do máis forte
Xacía sobre a herba cálida.
Podía sentir cada unha dos seus suaves e caldeadas follas verdes baixo a miña fazula esquerda; tamén baixo o meu corpo, baixo o meu estómago, nas coxas.
Estireime, estendín os dedos dos pés.
Estaba adormentada.
Non quería espertar.
O sol pousouse quente nas miñas costas, intenso, case incómodo.
Acurruqueime de novo sobre a herba.
Tiña a man esquerda estendida e cos dedos tocaba a tórrida suciedade de entre as follas.
Cos ollos pechados resistíame a retornar á conciencia pero esta parecía chegar lenta, imperceptiblemente.
Apetecíame prolongar aquela calor, aquela placidez.
Movín lixeiramente a cabeza.
O meu pescozo parecía levar un peso; oín o suave tintineo, un leve movemento, de pesadas anillas de metal.
Non comprendíao.
Soñolienta, volvín a cabeza á súa posición orixinal.
De novo sentín o peso circular, duro, no meu pescozo; outra vez oín o son, o movemento simple pero real de pesadas anillas metálicas.
Terminatus trantor
Podía sentir cada unha dos seus suaves e caldeadas follas verdes baixo a miña fazula esquerda; tamén baixo o meu corpo, baixo o meu estómago, nas coxas.
Estireime, estendín os dedos dos pés.
Estaba adormentada.
Non quería espertar.
O sol pousouse quente nas miñas costas, intenso, case incómodo.
Acurruqueime de novo sobre a herba.
Tiña a man esquerda estendida e cos dedos tocaba a tórrida suciedade de entre as follas.
Cos ollos pechados resistíame a retornar á conciencia pero esta parecía chegar lenta, imperceptiblemente.
Apetecíame prolongar aquela calor, aquela placidez.
Movín lixeiramente a cabeza.
O meu pescozo parecía levar un peso; oín o suave tintineo, un leve movemento, de pesadas anillas de metal.
Non comprendíao.
Soñolienta, volvín a cabeza á súa posición orixinal.
De novo sentín o peso circular, duro, no meu pescozo; outra vez oín o son, o movemento simple pero real de pesadas anillas metálicas.
Terminatus trantor
Comentarios (0) - Referencias (0)
