Na vida os soños tómanse polo pescozo e non se soltan ata materializalos
Odio.
Odio.
Ódioche.
Pero ámoche co abrazo confuso, co sorriso forzado, esperando o teu bico envenenado como unha última bendición antes de partir rumbo ao odio.
Porque despois do amor vén o odio.
Trala vida vén o odio acazapado e estéril, como un abrazo sen brazos, como un bico sen beizos.
Non pódese pasar da ebriedade confusa da felicidade, á nada máis absoluta.
Necesitamos o abrazo, a soga fatal do amor podrecido: o odio.
Ese mundano e terrible lazo que nos ata para sempre á persoa unha vez amada, e que non puido ser.
O odio é a última esperanza, o último recuncho onde deixar secarse os recordos.
O odio é a máis triste coartada para non recoñecer que xa non queda nada.
Los cuentos.net
Odio.
Ódioche.
Pero ámoche co abrazo confuso, co sorriso forzado, esperando o teu bico envenenado como unha última bendición antes de partir rumbo ao odio.
Porque despois do amor vén o odio.
Trala vida vén o odio acazapado e estéril, como un abrazo sen brazos, como un bico sen beizos.
Non pódese pasar da ebriedade confusa da felicidade, á nada máis absoluta.
Necesitamos o abrazo, a soga fatal do amor podrecido: o odio.
Ese mundano e terrible lazo que nos ata para sempre á persoa unha vez amada, e que non puido ser.
O odio é a última esperanza, o último recuncho onde deixar secarse os recordos.
O odio é a máis triste coartada para non recoñecer que xa non queda nada.
Los cuentos.net
Comentarios (0) - Referencias (0)
