A miña mente ten sede de agonía e de piedade e pídeme non volver, cara a este lugar...
Amencera cansa, coa memoria afastada do corpo.
As súas mans temblorosas, situaron o seu semblante, no espazo e tempo necesarios; mentres, o espertador soaba, e as súas fazulas engurradas, amanecían lentamente.
A habitación estaba cargada de recordos belos e dos outros;
-¿Estarei viva? ? preguntouse, enredada na súa propia telaraña, á vez que deambulaba polo piso de parquet, cara aos baldosíns do baño.
Todo cambiara; a familia que foi, agora estaba convertida en sombras; só figuras reflectidas no anonimato, imaxinarias ou chinescas, que mutaban dun lugar a outro.
Almorzou livián; a soidade apodereille o corpo, aínda que non a mente; alí, as luces xogaban no seu labirinto, no que desfilaban innumerables seres. O tempo se acumulaba nos latexados do seu andar; máis delgada, e algo renga, expoñíase ao mundo da rúa, co seu bastón enxuto de madeira branda, e a súa temple enfrontada cara ao futuro.
El rincón de |Sade|
As súas mans temblorosas, situaron o seu semblante, no espazo e tempo necesarios; mentres, o espertador soaba, e as súas fazulas engurradas, amanecían lentamente.
A habitación estaba cargada de recordos belos e dos outros;
-¿Estarei viva? ? preguntouse, enredada na súa propia telaraña, á vez que deambulaba polo piso de parquet, cara aos baldosíns do baño.
Todo cambiara; a familia que foi, agora estaba convertida en sombras; só figuras reflectidas no anonimato, imaxinarias ou chinescas, que mutaban dun lugar a outro.
Almorzou livián; a soidade apodereille o corpo, aínda que non a mente; alí, as luces xogaban no seu labirinto, no que desfilaban innumerables seres. O tempo se acumulaba nos latexados do seu andar; máis delgada, e algo renga, expoñíase ao mundo da rúa, co seu bastón enxuto de madeira branda, e a súa temple enfrontada cara ao futuro.
El rincón de |Sade|
Comentarios (0) - Referencias (0)
