Ás veces podemos pasarnos anos sen vivir en absoluto, e de súpeto toda a nosa vida concéntrase nun só instante
Creo en Pablo Picasso, Todopoderoso, Creador do Ceo e da Terra;
creo en Charlie Chaplin, fillo das violetas e dos ratóns, que foi crucificado, morto e sepultado polo tempo, pero que cada día resucita no corazón dos homes;
creo no amor e na arte como vías cara ao goce da vida perdurable; creo no amolador que vive de fabricar estrelas de ouro coa súa roda marabillosa;
creo na calidade aérea do ser humano, configurada no recordo de Isadora Duncan abaténdose como unha purísima pomba ferida baixo o ceo do mediterráneo;
creo nas moedas de chocolate que atesouro secretamente debaixo da almofada da miña niñez;
creo na fábula de Orfeo;
creo no sortilegio da música, eu que nas horas da miña angustia vin ao conxuro da Pavana de Fauré, saír liberada e radiante da doce Eurídice do inferno da miña alma;
creo en Rainer María Rilken heroe da loita do home pola beleza, que sacrificou a súa vida polo acto de cortar unha rosa para unha muller;
creo nas flores que brotaron do cadáver adolescente de Ofelia;
creo no choro silencioso de Aquiles fronte ao mar;
creo nun barco esvelto e distantísimo que saíu fai un século ao encontro da aurora; o seu capitán Lord Byron, ao cinto a espada dos arcánxeles, xunto ás súas tempas un resplandor de estrelas;
creo no can de Ulises; no gato risueño de Alicia no país das marabillas, no loro de Robinson Crusoe, creo nos ratonciños que tiraron do coche da Cenicienta, o beralfiro o cabalo de Rolando, e nas abellas que laboran na súa colmea dentro do corazón de Martín Tinajero;
creo na amizade como o invento máis belo do home;
creo nos poderes creadores do pobo;
creo na poesía e en fin, creo en min mesmo, posto que sé que alguén me ama..
Credo Aquiles Nazoa (Venezuela, 1920 - 1976)
creo en Charlie Chaplin, fillo das violetas e dos ratóns, que foi crucificado, morto e sepultado polo tempo, pero que cada día resucita no corazón dos homes;
creo no amor e na arte como vías cara ao goce da vida perdurable; creo no amolador que vive de fabricar estrelas de ouro coa súa roda marabillosa;
creo na calidade aérea do ser humano, configurada no recordo de Isadora Duncan abaténdose como unha purísima pomba ferida baixo o ceo do mediterráneo;
creo nas moedas de chocolate que atesouro secretamente debaixo da almofada da miña niñez;
creo na fábula de Orfeo;
creo no sortilegio da música, eu que nas horas da miña angustia vin ao conxuro da Pavana de Fauré, saír liberada e radiante da doce Eurídice do inferno da miña alma;
creo en Rainer María Rilken heroe da loita do home pola beleza, que sacrificou a súa vida polo acto de cortar unha rosa para unha muller;
creo nas flores que brotaron do cadáver adolescente de Ofelia;
creo no choro silencioso de Aquiles fronte ao mar;
creo nun barco esvelto e distantísimo que saíu fai un século ao encontro da aurora; o seu capitán Lord Byron, ao cinto a espada dos arcánxeles, xunto ás súas tempas un resplandor de estrelas;
creo no can de Ulises; no gato risueño de Alicia no país das marabillas, no loro de Robinson Crusoe, creo nos ratonciños que tiraron do coche da Cenicienta, o beralfiro o cabalo de Rolando, e nas abellas que laboran na súa colmea dentro do corazón de Martín Tinajero;
creo na amizade como o invento máis belo do home;
creo nos poderes creadores do pobo;
creo na poesía e en fin, creo en min mesmo, posto que sé que alguén me ama..
Credo Aquiles Nazoa (Venezuela, 1920 - 1976)
Comentarios (0) - Referencias (0)
