A maior parte de nós vive chapoteando nas cloacas só que algúns o facemos mirando ás estrelas
Onde a noite e a alborada terminan
" (...) A luz sobre o medo dos nenos insomnes,
dos cuartos pechados, sobre a congoxa,
a amorosa esperanza dunha rapariga
por primeira vez manchada de sangue.
O misterio dos bancos na madrugada,
das huchas sen son,
dos tinteros baleiros,
das cartas empezadas apenas.
(...)
Finxido mediodía dunha paisaxe,
dunha anécdota en chamas que as estrelas ignorarán.
Máis ás veces ocorre que sobre o mar sobre a noite,
nos perdidos camiños, alguén,
por un silencio ao que todos os mortos asómanse,
parece chorar mansamente.
E é entón a luz eterna fogueira, glorioso incendio
onde cada mañá empeza o mundo,
que ameaza, tan puro como nunca, o escuro pasado,
a triste sabedoría dun solitario corazón. "
Salvador Pérez Valiente
" (...) A luz sobre o medo dos nenos insomnes,
dos cuartos pechados, sobre a congoxa,
a amorosa esperanza dunha rapariga
por primeira vez manchada de sangue.
O misterio dos bancos na madrugada,
das huchas sen son,
dos tinteros baleiros,
das cartas empezadas apenas.
(...)
Finxido mediodía dunha paisaxe,
dunha anécdota en chamas que as estrelas ignorarán.
Máis ás veces ocorre que sobre o mar sobre a noite,
nos perdidos camiños, alguén,
por un silencio ao que todos os mortos asómanse,
parece chorar mansamente.
E é entón a luz eterna fogueira, glorioso incendio
onde cada mañá empeza o mundo,
que ameaza, tan puro como nunca, o escuro pasado,
a triste sabedoría dun solitario corazón. "
Salvador Pérez Valiente
Comentarios (0) - Referencias (0)
