Ao meu ao redor... nada... e fronte a min a eterna soidade de alguén co corazón mais duro que o aceiro.. e sempre coa cabeza ben alta sen que o choro se mostre
Non che importan os meus xemidos, nin os meus rogos, nin o meu choro, nin as miñas súplicas,...
O meu epitafio escribiches en silencio.
Aínda os meus oídos oen como preparas a música da miña funeral e grítoche que sigo viva no fondo da túa alma,...
Pero non me escoitas.
Nese ataude de esquecemento onde me encadenaches, non podo moverme, nin podo facer nada para evitar que me enterres.
As túas bágoas caen sobre os meus ollos, pero non miras abaixo,...
Se o fixeses verías que se mesturan coas miñas bágoas.
O meu epitafio escribiches en silencio.
Aínda os meus oídos oen como preparas a música da miña funeral e grítoche que sigo viva no fondo da túa alma,...
Pero non me escoitas.
Nese ataude de esquecemento onde me encadenaches, non podo moverme, nin podo facer nada para evitar que me enterres.
As túas bágoas caen sobre os meus ollos, pero non miras abaixo,...
Se o fixeses verías que se mesturan coas miñas bágoas.
Comentarios (0) - Referencias (0)
