Mentres esteas vivo, sintete vivo. Se estrañas o que facías, volve facelo. Non vivas de fotos amarelas
De vez, cando pechei os ollos e relaxeime, xurdiu unha luz moi borrosa cor amarela e ao redor unha cor moi sombría.
Esa luz non paraba de axitarse, era o movemento dun espiral e nos ocos que abandonaba a luz había tebras.
Non pasou moito tempo para que o tenebroso fose máis extenso e a luz máis distante.
De súpeto atopeime cun cúmulo de nubes negras que desfilaban por encima de min cada vez máis rápido.
Todo era tenebroso e non o podía resistir, pero de súpeto empezou desde moi atrás unha luz cor verde deslumbrante a invadir á cor negra e apreciei un alivio.
Entón a miña atención desviouse cara ao meu corpo.
No abdomen, había como unha bala tan pesada que me fixaba contra o chan sen poder alzar o meu corpo e xunto con esa alucinación, afloraron as grandes nubes negras, moi negras.
¡A miña angustia foi enorme!
Non había luz e non podía abrir os ollos; tratei de buscala pero non aparecía, o único que ocorreu foi que as nubes negras tornáronse dunha cor máis clara, como un gris plomizo.
Pero a luz non volveu saír.
Non conseguía parar de sollozar.
Tiña como unha ensalada de medo e de desasosego.
Puxen todo o meu empeño en achar a luz e non o conseguín.
Pero sento a imperiosa necesidade de atopala e non pararei ata habelo conseguido.
Hoxe descubrín ou coñecín o meu lado sombrío, ese que todos temos tan cohibido.
Hoxe deime conta que estaba existindo cunha soa parte do meu ser, unha parte bastante pobre, que só se volverá rica e xugosa cando a poida relacionar coa outra.
E vou tratar de descifrala aos poucos.
Esa luz non paraba de axitarse, era o movemento dun espiral e nos ocos que abandonaba a luz había tebras.
Non pasou moito tempo para que o tenebroso fose máis extenso e a luz máis distante.
De súpeto atopeime cun cúmulo de nubes negras que desfilaban por encima de min cada vez máis rápido.
Todo era tenebroso e non o podía resistir, pero de súpeto empezou desde moi atrás unha luz cor verde deslumbrante a invadir á cor negra e apreciei un alivio.
Entón a miña atención desviouse cara ao meu corpo.
No abdomen, había como unha bala tan pesada que me fixaba contra o chan sen poder alzar o meu corpo e xunto con esa alucinación, afloraron as grandes nubes negras, moi negras.
¡A miña angustia foi enorme!
Non había luz e non podía abrir os ollos; tratei de buscala pero non aparecía, o único que ocorreu foi que as nubes negras tornáronse dunha cor máis clara, como un gris plomizo.
Pero a luz non volveu saír.
Non conseguía parar de sollozar.
Tiña como unha ensalada de medo e de desasosego.
Puxen todo o meu empeño en achar a luz e non o conseguín.
Pero sento a imperiosa necesidade de atopala e non pararei ata habelo conseguido.
Hoxe descubrín ou coñecín o meu lado sombrío, ese que todos temos tan cohibido.
Hoxe deime conta que estaba existindo cunha soa parte do meu ser, unha parte bastante pobre, que só se volverá rica e xugosa cando a poida relacionar coa outra.
E vou tratar de descifrala aos poucos.
Comentarios (0) - Referencias (0)
