A costa do silencio
lua - 11-09-2004 00:50:41 | Categoria: Jim Warren
O mar chuspía un queixume
tan tenue que ninguén o oíu.
Era unha dor de tan dentro
que toda a costa morreu.
Chora queixumes a nube que enfermou
e escribe espantos na area a dor.
Arrulla o medo a un golfiño que bebeu
dun auga negra, a súa sorte emigrou.
Ven, quero oír a túa voz,
e, se aínda nos queda amor,
impidamos que isto morra.
Ven, pois no teu interior
está a solución,
de salvar o belo que queda.
Onde se acomoda a usura
nacen a ambición e o poder,
e este xermina na terra,
que agoniza por interese.
E unha gaivota contan que decidiu
en acto suicida inmolarse no sol.
Ri desprezos un barco que encallou,
e se desangra no seu leito: A MAR!
Fagamos unha revolución,
que o noso líder sexa o sol,
e o noso exército
sexan bolboretas.
Por bandeira outro amencer
e por conquista comprender
que hai que cambiar
as espadas por rosas.
Mentres che quede alento
ve a buscar co vento
axuda, pois apenas
queda tempo...
Mago de Oz
tan tenue que ninguén o oíu.
Era unha dor de tan dentro
que toda a costa morreu.
Chora queixumes a nube que enfermou
e escribe espantos na area a dor.
Arrulla o medo a un golfiño que bebeu
dun auga negra, a súa sorte emigrou.
Ven, quero oír a túa voz,
e, se aínda nos queda amor,
impidamos que isto morra.
Ven, pois no teu interior
está a solución,
de salvar o belo que queda.
Onde se acomoda a usura
nacen a ambición e o poder,
e este xermina na terra,
que agoniza por interese.
E unha gaivota contan que decidiu
en acto suicida inmolarse no sol.
Ri desprezos un barco que encallou,
e se desangra no seu leito: A MAR!
Fagamos unha revolución,
que o noso líder sexa o sol,
e o noso exército
sexan bolboretas.
Por bandeira outro amencer
e por conquista comprender
que hai que cambiar
as espadas por rosas.
Mentres che quede alento
ve a buscar co vento
axuda, pois apenas
queda tempo...
Mago de Oz
Comentarios (0) - Referencias (0)
