...palabras de mel..., destilan veneno
Clausúranme en min.
Divídenme en dous.
Procréanme cada día na paciencia
e nun negro organismo que roxe como o mar.
Recórtanme despois coas tixeiras do pesadelo
e caio neste mundo con medio sangue volto a cada lado:
unha cara labrada desde o fondo polos colmillos da furia a soas,
e outra que se disolve entre a néboa das grandes manadas.
Non consigo saber quen é o Amo aquí.
Cambio baixo a miña pel de can a lobo.
Eu decreto a peste e atraveso cos meus flancos en chamas
as planicies do porvir e do pasado;
eu téndome a roer os oseciños de tantos soños
mortos entre celestes pastizais.
O meu reino está na miña sombra e vai comigo dondequera que vaia,
ou se esborralla en ruínas coas portas abertas á invasión do inimigo.
Cada noite racho cos dentes todo lazo cinguido ao corazón,
e cada amencer atópame coa miña gaiola de obediencia no lombo.
Olga Orozco (fragmento de Entre perro y lobo)
Divídenme en dous.
Procréanme cada día na paciencia
e nun negro organismo que roxe como o mar.
Recórtanme despois coas tixeiras do pesadelo
e caio neste mundo con medio sangue volto a cada lado:
unha cara labrada desde o fondo polos colmillos da furia a soas,
e outra que se disolve entre a néboa das grandes manadas.
Non consigo saber quen é o Amo aquí.
Cambio baixo a miña pel de can a lobo.
Eu decreto a peste e atraveso cos meus flancos en chamas
as planicies do porvir e do pasado;
eu téndome a roer os oseciños de tantos soños
mortos entre celestes pastizais.
O meu reino está na miña sombra e vai comigo dondequera que vaia,
ou se esborralla en ruínas coas portas abertas á invasión do inimigo.
Cada noite racho cos dentes todo lazo cinguido ao corazón,
e cada amencer atópame coa miña gaiola de obediencia no lombo.
Olga Orozco (fragmento de Entre perro y lobo)
Comentarios (0) - Referencias (0)
