Non importa en cantos pedazos o teu corazón partiuse, o mundo non se detén para que o arranxes...
No seu rostro latexaba o pánico. Mirouna fixamente. Coma se dese modo puidese espantar calquera reflexo de temor. Sabía que todo sería en balde. Cando unha muller sente medo, non ve polos seus ollos.
A néboa impregnou o seu fino veludo. O seu velo erizóuse e un calafrío percorreu as súas delgadas costas. El non o dubidou, e desfíxose da súa gabardina gris para protexela. Ignorante de que en novembro, o frío que xa entrou ata os ósos, non volve saír.
Realmente el era o culpable. Pero naquilo consistía o reto. É por iso que cría que ambos tiñan parte de culpa, ela recollera a luva. Iso agora non importaba. Eles estaban ante a casa. Ou máis ben, a casa ante eles. Posto que parecía que ela mesma tivese vida. Aínda que, paradóxicamente, nela reinaba a morte.
El jardín de las Hespérides
A néboa impregnou o seu fino veludo. O seu velo erizóuse e un calafrío percorreu as súas delgadas costas. El non o dubidou, e desfíxose da súa gabardina gris para protexela. Ignorante de que en novembro, o frío que xa entrou ata os ósos, non volve saír.
Realmente el era o culpable. Pero naquilo consistía o reto. É por iso que cría que ambos tiñan parte de culpa, ela recollera a luva. Iso agora non importaba. Eles estaban ante a casa. Ou máis ben, a casa ante eles. Posto que parecía que ela mesma tivese vida. Aínda que, paradóxicamente, nela reinaba a morte.
El jardín de las Hespérides
Comentarios (0) - Referencias (0)
