Heroes son as persoas que fixeron o que era necesario, enfrontando as consecuencias...
Home e muller agora como vítimas, sentenciados buscan unha pequena morte que os soñe libres.
Vítima e vitimario ambos, un e outro indistintamente necesitando algún modo de redimirse, buscan en repetidas palabras que os invitan a crer que a través do sufrimento estarán salvados.
Pero mentres maior é a distancia, máis crece a frustración e non poden xa alcanzarse entre os opostos inmediatos que dá o tempo.
O desasosego traerá a súa desventura.
Serena retirada.
Todo é propicio porque certamente xa non caben dúbidas.
¿Recordas cando coñecemos este territorio limpo en que puidemos atravesarnos como no auga? Escorregabamos como dúas siluetas que se perden desde o centro, souben con certeza que había estado próxima ao momento final.
...Aprendín a baixar a cabeza en ademán de soportalo todo.
Aceptei permanecer ao teu lado nunha estraña e grata invalidez. Desde entón intentei todas as posicións para estar preto. Odiando a paixón que me provocas, aceptei que se é apenas e que sería imposible evitarche se estaba sendo tan preto.
...Fuches o último home mentres che crin meu, lavei as túas carnes de insania. Tomei o teu sexo entre as mans e deixeino avanzarme, mentres os meus brazos abertos respiraban preto da cama para que puideses deslizarche arreo.
Abrinme para ti como pétalos. Pero o hastío provócaos. Repítense. Dous corpos non poden unirse máis que dúas almas no sinuoso límite da entrega. Pero nin o un nin o outro, porque tampouco está disposto, non poderá él renunciar a posuíla naquel bico de morte cando todo desaparece, ata o esquecemento de ser non máis que mortais. Distanciados polo tempo confírmanse, non existe outra posibilidade; el, con alma pasaxeira de noite, sen abandonarse xamais, ela viaxando a soas entre as palabras e as teclas, para sentirse completa outra vez.
Vítimas, converténdose un ao outro, poboados de emoción escura. Intúen que todo o que sobe un día, á súa vez cae coa violencia máis absoluta. Non houbo máis que un instante que os fixo ensoñados, efémeros,...
Escáner cultural
Vítima e vitimario ambos, un e outro indistintamente necesitando algún modo de redimirse, buscan en repetidas palabras que os invitan a crer que a través do sufrimento estarán salvados.
Pero mentres maior é a distancia, máis crece a frustración e non poden xa alcanzarse entre os opostos inmediatos que dá o tempo.
O desasosego traerá a súa desventura.
Serena retirada.
Todo é propicio porque certamente xa non caben dúbidas.
¿Recordas cando coñecemos este territorio limpo en que puidemos atravesarnos como no auga? Escorregabamos como dúas siluetas que se perden desde o centro, souben con certeza que había estado próxima ao momento final.
...Aprendín a baixar a cabeza en ademán de soportalo todo.
Aceptei permanecer ao teu lado nunha estraña e grata invalidez. Desde entón intentei todas as posicións para estar preto. Odiando a paixón que me provocas, aceptei que se é apenas e que sería imposible evitarche se estaba sendo tan preto.
...Fuches o último home mentres che crin meu, lavei as túas carnes de insania. Tomei o teu sexo entre as mans e deixeino avanzarme, mentres os meus brazos abertos respiraban preto da cama para que puideses deslizarche arreo.
Abrinme para ti como pétalos. Pero o hastío provócaos. Repítense. Dous corpos non poden unirse máis que dúas almas no sinuoso límite da entrega. Pero nin o un nin o outro, porque tampouco está disposto, non poderá él renunciar a posuíla naquel bico de morte cando todo desaparece, ata o esquecemento de ser non máis que mortais. Distanciados polo tempo confírmanse, non existe outra posibilidade; el, con alma pasaxeira de noite, sen abandonarse xamais, ela viaxando a soas entre as palabras e as teclas, para sentirse completa outra vez.
Vítimas, converténdose un ao outro, poboados de emoción escura. Intúen que todo o que sobe un día, á súa vez cae coa violencia máis absoluta. Non houbo máis que un instante que os fixo ensoñados, efémeros,...
Escáner cultural
Comentarios (0) - Referencias (0)
