Os impacientes van ao inferno da desesperación
Hoxe soñei que a miña alma é como un cemiterio enorme, plagado por todas as partes de cruces derruidas, onde o gris da néboa e a pedra son prácticamente imposibles de distinguir, e á vista só se mostra unha amalgama desa cor triste e apagada.
Xa sei que soa moi típico, pero tamén pensei no perfume das rosas marchitas sobre as losas, descansando máis mortas ata que os corpos que se podrecen baixo a terra húmida, nas pingas de choiva chocando violentamente contra o meu corazón, escorregando, corrosivas, polas miñas fazulas.
A miña alma é un enorme cemiterio onde enterrei as miñas esperanzas, os recordos alegres doutras épocas (¡Resultaba tan fácil vivir no engano!), por iso non podo amar como aman os que me rodean, desa forma temeraria e inconsciente, como os nenos con *xoguetes novos.
Non sei amar, porque nunca atopei o significado desa palabra feito acto.
Nin tan sequera sei como acariñarche, teño medo da túa pel porque me engulle como un monstro invisible e apodérase da miña vontade, mentres me bicas a dor desaparece, pero se fai máis grande o baleiro nalgún outro lugar, onde nin as túas mans nin as miñas son capaces de chegar.
Rota como unha boneca triste, esquecida nalgún recuncho do cuarto, entre las demais, intentando ser algo no medio da nada máis absoluta, gritando nun calello escuro, ninguén pode oírche, ninguén pode axudarche, a ninguén lle importas nin viva nin morta...nin sequera a ti mesma.
Cando me quedo en branco vou pasear entre as tumbas da miña alma, a respirar o aire frío e húmido e a encherme os zapatos de barro, a camiñar no silencio e a chorar por dentro, porque entre os vivos séntome máis escrava que entre os mortos.
Xa sei que soa moi típico, pero tamén pensei no perfume das rosas marchitas sobre as losas, descansando máis mortas ata que os corpos que se podrecen baixo a terra húmida, nas pingas de choiva chocando violentamente contra o meu corazón, escorregando, corrosivas, polas miñas fazulas.
A miña alma é un enorme cemiterio onde enterrei as miñas esperanzas, os recordos alegres doutras épocas (¡Resultaba tan fácil vivir no engano!), por iso non podo amar como aman os que me rodean, desa forma temeraria e inconsciente, como os nenos con *xoguetes novos.
Non sei amar, porque nunca atopei o significado desa palabra feito acto.
Nin tan sequera sei como acariñarche, teño medo da túa pel porque me engulle como un monstro invisible e apodérase da miña vontade, mentres me bicas a dor desaparece, pero se fai máis grande o baleiro nalgún outro lugar, onde nin as túas mans nin as miñas son capaces de chegar.
Rota como unha boneca triste, esquecida nalgún recuncho do cuarto, entre las demais, intentando ser algo no medio da nada máis absoluta, gritando nun calello escuro, ninguén pode oírche, ninguén pode axudarche, a ninguén lle importas nin viva nin morta...nin sequera a ti mesma.
Cando me quedo en branco vou pasear entre as tumbas da miña alma, a respirar o aire frío e húmido e a encherme os zapatos de barro, a camiñar no silencio e a chorar por dentro, porque entre os vivos séntome máis escrava que entre os mortos.
Comentarios (0) - Referencias (0)
