Vendín o teu recordo e comprei outro desexo
O esquecemento é a perda do recordo (do latin: oblinere, borrar) e non é sempre o contrario da memoria senón, ás veces, o seu complemento.
Desde este punto de vista, convén distinguir dúas formas de esquecemento: negativo e funcional.
O esquecemento negativo pode deberse:
- A unha insuficiencia de retención por cousas sen interese;
- A unha imposibilidade temporaria ou definitiva para recordar: é o esquecemento por represión (os incidentes en cales non fomos actores dun bo papel ou vítimas dun traumatismo);
- A unha falta de capacidade de recoñecer e comprender un recordo.
O esquecemento funcional é diferente, porque é selectivo: "A memoria non é unha bolsa, non se trata de indixestala nin de enchela senón de seleccionar o que deposita nela"
¿E si o esquecemento existise?
O sería só unha pincelada de gris sobre un horizonte sen relevo
O esquecemento non serve soamente para borrar os momentos tristes, tamén caerían nel, na súa nada os momentos gloriosos do ser humano vivo sobre a terra.
Esqueceriamos o noso pasaxe polo seo materno, as experiencias ligadas ao noso primeiro obxecto de amor, os verdes luxuriantes das nosas selvas, as caras daqueles aos que tanto amamos.
O esquecemento é represión ou negación. Nos cadros de vida aínda os máis tráxicos, hai momentos de felicidade que retivemos, porque os vivimos en estado de espertar consciente.
Co esquecemento como negación existencial, non seriamos senón autómatas funcionando segundo a meteoroloxía, o traballo e, ás veces, un sexo triste desarraigado do seu valor paradisíaco.
Son os recordos que dan sentido e fan sentido.
Acoller un gran sufrimento é tamén acoller unha gran felicidade.
S.O.S. psicológico
Desde este punto de vista, convén distinguir dúas formas de esquecemento: negativo e funcional.
O esquecemento negativo pode deberse:
- A unha insuficiencia de retención por cousas sen interese;
- A unha imposibilidade temporaria ou definitiva para recordar: é o esquecemento por represión (os incidentes en cales non fomos actores dun bo papel ou vítimas dun traumatismo);
- A unha falta de capacidade de recoñecer e comprender un recordo.
O esquecemento funcional é diferente, porque é selectivo: "A memoria non é unha bolsa, non se trata de indixestala nin de enchela senón de seleccionar o que deposita nela"
¿E si o esquecemento existise?
O sería só unha pincelada de gris sobre un horizonte sen relevo
O esquecemento non serve soamente para borrar os momentos tristes, tamén caerían nel, na súa nada os momentos gloriosos do ser humano vivo sobre a terra.
Esqueceriamos o noso pasaxe polo seo materno, as experiencias ligadas ao noso primeiro obxecto de amor, os verdes luxuriantes das nosas selvas, as caras daqueles aos que tanto amamos.
O esquecemento é represión ou negación. Nos cadros de vida aínda os máis tráxicos, hai momentos de felicidade que retivemos, porque os vivimos en estado de espertar consciente.
Co esquecemento como negación existencial, non seriamos senón autómatas funcionando segundo a meteoroloxía, o traballo e, ás veces, un sexo triste desarraigado do seu valor paradisíaco.
Son os recordos que dan sentido e fan sentido.
Acoller un gran sufrimento é tamén acoller unha gran felicidade.
S.O.S. psicológico
Comentarios (0) - Referencias (0)
