Sempre é peor ao día seguinte
Cando un nace, non sabe o que é sentirse culpable...
De pequenos, somos como Napoleón: ti podes pasarche toda unha tarde queimando formigas cunha lupa e te quédas tan tranquilo...
Pero isto dura pouco.
Porque o sentimento de culpa é como os pelos do sobaco: naces sen eles pero che van saíndo co tempo.
Un día, alguén che pregunta:
¿Ti a quen queres máis: ao teu pai ou á túa nai?
E como aínda non che creceron pelos no sobaco non pensas "¡Que cabrón...!. E soltas:
Á miña nai.
E móntase unha...
Ou sexa, que non queres ao teu pai... ¿Non che dá pena?
E pásasche toda a noite angustiado, imaxinando que o teu pai suicídase dándose cabezazos contra o televisor.
E o peor é que a medida que vas crecendo, o sentimento de culpa crece contigo.
O sentimento de culpabilidade non para de crecer.
Chega unha idade na que che sentes culpable por todo.
Cando nos comportamos mal, a culpa mesma móstranos como transgredimos os nosos propios esquemas morais.
Do mesmo xeito que a dor que nos indica que temos unha acha cravada profundamente na carne, a culpa requírenos que fagamos un alto no mal que estamos cometendo, creándonos un terrible sentimento de fallar.
A dor diminúe cando se extrae a acha, pero o sentimento de culpa pode extenuarnos ata anos despois do pensamento ou acto que a orixinou.
Debemos simplemente excluír, abandonar, esquecer, negar a entrada ao noso pensamento desta inútil culpa.
Ao cumprir o seu propósito, ao habernos chegado a súa válida mensaxe con relación ao noso impropio comportamento, se o sentimento de culpa négase a fuxir, debemos expulsala pola forza se queremos sentirnos en paz.
Juancholandia
De pequenos, somos como Napoleón: ti podes pasarche toda unha tarde queimando formigas cunha lupa e te quédas tan tranquilo...
Pero isto dura pouco.
Porque o sentimento de culpa é como os pelos do sobaco: naces sen eles pero che van saíndo co tempo.
Un día, alguén che pregunta:
¿Ti a quen queres máis: ao teu pai ou á túa nai?
E como aínda non che creceron pelos no sobaco non pensas "¡Que cabrón...!. E soltas:
Á miña nai.
E móntase unha...
Ou sexa, que non queres ao teu pai... ¿Non che dá pena?
E pásasche toda a noite angustiado, imaxinando que o teu pai suicídase dándose cabezazos contra o televisor.
E o peor é que a medida que vas crecendo, o sentimento de culpa crece contigo.
O sentimento de culpabilidade non para de crecer.
Chega unha idade na que che sentes culpable por todo.
Cando nos comportamos mal, a culpa mesma móstranos como transgredimos os nosos propios esquemas morais.
Do mesmo xeito que a dor que nos indica que temos unha acha cravada profundamente na carne, a culpa requírenos que fagamos un alto no mal que estamos cometendo, creándonos un terrible sentimento de fallar.
A dor diminúe cando se extrae a acha, pero o sentimento de culpa pode extenuarnos ata anos despois do pensamento ou acto que a orixinou.
Debemos simplemente excluír, abandonar, esquecer, negar a entrada ao noso pensamento desta inútil culpa.
Ao cumprir o seu propósito, ao habernos chegado a súa válida mensaxe con relación ao noso impropio comportamento, se o sentimento de culpa négase a fuxir, debemos expulsala pola forza se queremos sentirnos en paz.
Juancholandia
Comentarios (0) - Referencias (0)
