Sacudo a tristeza que espolvorea as miñas sabas de rabia e alfileres
¿Sabes?, o outro día volviches partirme o corazón.
E iso que nin sequera estabas presente.
Xa non o debes recordar, pero cada caricia túa florecía un almendro, cada engano fundía unha estrela.
Eras o meu equilibrio, unha sucesión de explosións de alegría e depresión que enchían o meu baleiro.
E por outra banda, sé que só fun na túa vida un adorno, un arabesco que che protexeu de ti mesmo nunha época de indefensión.
Busqueiche por todas partes, a peito descuberto, sen brúxula nin esperanza, nos lugares máis absurdos e impensables, con ese ahínco enfermizo que che dá a tolemia.
E só atopei dor.
Dalgún modo, estás sempre comigo.
Tan preto de min que podo respirar os teus medos.
Non chegaches a cicatrizar en min.
Permaneces embalsamado no caldo de cultivo das miñas bágoas.
As miñas bágoas.
As miñas bágoas viaxan desde o presente ata o pasado, desde ese espazo aberto e maleable que é a miña tristeza ata o recuncho onde che atopas.
Estás en boca de moitos coñecidos.
Falan e logo calan.
Os rumores, eses manantiales subterráneos que ensucian as almas e os corpos.
Oio rumores sobre ti.
E as turbulentas augas podrecidas estanme a volver tola.
Texto sentido
E iso que nin sequera estabas presente.
Xa non o debes recordar, pero cada caricia túa florecía un almendro, cada engano fundía unha estrela.
Eras o meu equilibrio, unha sucesión de explosións de alegría e depresión que enchían o meu baleiro.
E por outra banda, sé que só fun na túa vida un adorno, un arabesco que che protexeu de ti mesmo nunha época de indefensión.
Busqueiche por todas partes, a peito descuberto, sen brúxula nin esperanza, nos lugares máis absurdos e impensables, con ese ahínco enfermizo que che dá a tolemia.
E só atopei dor.
Dalgún modo, estás sempre comigo.
Tan preto de min que podo respirar os teus medos.
Non chegaches a cicatrizar en min.
Permaneces embalsamado no caldo de cultivo das miñas bágoas.
As miñas bágoas.
As miñas bágoas viaxan desde o presente ata o pasado, desde ese espazo aberto e maleable que é a miña tristeza ata o recuncho onde che atopas.
Estás en boca de moitos coñecidos.
Falan e logo calan.
Os rumores, eses manantiales subterráneos que ensucian as almas e os corpos.
Oio rumores sobre ti.
E as turbulentas augas podrecidas estanme a volver tola.
Texto sentido
Comentarios (0) - Referencias (0)
