A dor que se cala é a máis dolorosa
A dor...
palpitante, punzante
primeiro leve, sútil
mostra o seu perfil
improvisa unha presentación
non quere chamar a atención...
Calafríos, hastío
ninguén quere ter frío!!!
entón todo vólvese sinuoso
xa non se ve o fondo do pozo.
A dor...
palpitante, punzante,
Só oio os choros desesperados
da miña razón extraviada
De súpeto, o silencio faise na miña mente...
Por primeira vez vexo a Nada
Por primeira vez a esquezo
Por sempre a coñezo
Nunca nada existiu
Morte, caos, destrución?
Meras imaxinacións, tan absurdas
Como o amor, o entendemento e a felicidade
Nada foi e nunca será
Só unha certeza
O Universo
Os meus delirios...
El Rincón de |Sade|
palpitante, punzante
primeiro leve, sútil
mostra o seu perfil
improvisa unha presentación
non quere chamar a atención...
Calafríos, hastío
ninguén quere ter frío!!!
entón todo vólvese sinuoso
xa non se ve o fondo do pozo.
A dor...
palpitante, punzante,
Só oio os choros desesperados
da miña razón extraviada
De súpeto, o silencio faise na miña mente...
Por primeira vez vexo a Nada
Por primeira vez a esquezo
Por sempre a coñezo
Nunca nada existiu
Morte, caos, destrución?
Meras imaxinacións, tan absurdas
Como o amor, o entendemento e a felicidade
Nada foi e nunca será
Só unha certeza
O Universo
Os meus delirios...
El Rincón de |Sade|
Comentarios (0) - Referencias (0)
