Nunca terás unha segunda oportunidade para dar unha primeira impresión
Será que estou equivocada ou que ninguén está no certo, ou que hai tantos mundos como persoas vivíndoos.
A cada cal a súa lei, a súa máxima e as súas regras.
Con todo pregúntome porque ninguén dá certo tipo de consellos.
Se me preguntasen a min diría:
-Nunca lle deas unha segunda oportunidade a ninguén.
-Nunca sexas totalmente sincero (Mellor ter sempre algunha distancia).
-As persoas cren no que queren crer. E ata son tan complacientes consigo mesmas que se autoenganan para non ver os seus erros. Que unha persoa sexa intelixente non quere dicir que pense.
-Non entres de onde non saibas como saír.
-Coas persoas coas que un lévase ben de verdade pode insultarse tranquilo sen esa sensación de fraxilidade e de final amenazante. Personalmente, a sensación é noxo.
-Nunca sosteñas nada que por se mesmo morreríase.
-Que non, non saques o brazo polo portelo ¿Non sabes o que lle paso ao mozo que saco o brazo?
(Pero logo, e só logo)
-Comete un par de sabias excepcións. (Non, a de sacar o brazo non)
Non creo que sexan consellos simpáticos, pero se pode discutir a súa utilidade?
Eu, case, pero só case, son unha das profetas da nada...
E voume porque me poño mística e logo cáiome mal.
PD: pero o admito, fago demasiadas excepcións, é que nunca souben escoitar os meus propios consellos: Así me vai.
PPD: Doume conta agora, non escribo isto porque crea que vaia iluminar a alguén, senón máis ben para compartilo primeiro e despois coa esperanza de ser corrixida. Non sexa que me quede para sempre coas mesmas ideas e convértame en algo así coma un fósil.
Son super-sabia non?
Ciudad Seva
A cada cal a súa lei, a súa máxima e as súas regras.
Con todo pregúntome porque ninguén dá certo tipo de consellos.
Se me preguntasen a min diría:
-Nunca lle deas unha segunda oportunidade a ninguén.
-Nunca sexas totalmente sincero (Mellor ter sempre algunha distancia).
-As persoas cren no que queren crer. E ata son tan complacientes consigo mesmas que se autoenganan para non ver os seus erros. Que unha persoa sexa intelixente non quere dicir que pense.
-Non entres de onde non saibas como saír.
-Coas persoas coas que un lévase ben de verdade pode insultarse tranquilo sen esa sensación de fraxilidade e de final amenazante. Personalmente, a sensación é noxo.
-Nunca sosteñas nada que por se mesmo morreríase.
-Que non, non saques o brazo polo portelo ¿Non sabes o que lle paso ao mozo que saco o brazo?
(Pero logo, e só logo)
-Comete un par de sabias excepcións. (Non, a de sacar o brazo non)
Non creo que sexan consellos simpáticos, pero se pode discutir a súa utilidade?
Eu, case, pero só case, son unha das profetas da nada...
E voume porque me poño mística e logo cáiome mal.
PD: pero o admito, fago demasiadas excepcións, é que nunca souben escoitar os meus propios consellos: Así me vai.
PPD: Doume conta agora, non escribo isto porque crea que vaia iluminar a alguén, senón máis ben para compartilo primeiro e despois coa esperanza de ser corrixida. Non sexa que me quede para sempre coas mesmas ideas e convértame en algo así coma un fósil.
Son super-sabia non?
Ciudad Seva
Comentarios (0) - Referencias (0)
