Non che poñas así. Queres que engada, e no recordo xa non queda nada. Dáme as túas mans: ¿ves? A miña vida é isto.
Ao fio da medianoite: espera sentada sobre unha roca un tanto máis fría que o vento de maio sobre a súa cara lévea ben lonxe, ou polo menos ata aí; si... alí onde as baleas van deixar os seus corpos entre gruñidos e branca espuma, sobre a area e as rocas, baixo un ceo cuberto de estrelas; só para iso; nada mais simple...
Deixar de existir.
Deixar de existir.
Comentarios (0) - Referencias (0)
