Non me defendo. Carne e alma douche para saciar a febre oculta. Toma o meu corazón, mundo, e estrúxao: xa non me doe o corazón.
Dentro, como un pasadizo de nostalxias, a miña alma búscache informe, sedenta no latexar dos feitizos, arroxada a ti e ao teu pasado.
Como un eco desgranado no recóndito, a gargallada da túa pel cede inmune ao meu pedido, maleable, pura, transitando as caldeiras que bulen coa sorte.
E a noite apodérase deste labirinto embebido baixo as entrañas, plasmada co sangue nunha espiral evolutiva que xime e morre xunto o teu semblante.
Estou aquí como unha furiosa soidade furgando os confíns, atada ao tempo das sombras que nacen dentro do meu espectro, para logo afastarme nese lento parpadear da túa mirada.
La página de los cuentos
Como un eco desgranado no recóndito, a gargallada da túa pel cede inmune ao meu pedido, maleable, pura, transitando as caldeiras que bulen coa sorte.
E a noite apodérase deste labirinto embebido baixo as entrañas, plasmada co sangue nunha espiral evolutiva que xime e morre xunto o teu semblante.
Estou aquí como unha furiosa soidade furgando os confíns, atada ao tempo das sombras que nacen dentro do meu espectro, para logo afastarme nese lento parpadear da túa mirada.
La página de los cuentos
Comentarios (0) - Referencias (0)
