Se buscas unha man disposta a axudarche, atoparala ao final do teu brazo
Asediada por millóns de imaxes que se contorsionan e chocan entre si, permanecía absorta nesa realidade distante, imperceptible, e o seu corpo, tan presente, tan material, estaba aí, encorvado nunha esquina da escura habitación, vixiado por unha sombra, da que só distinguíanse dous brillos opacos que se dirixían fixamente sobre ela.
Desexaría saber que é o que pasaba pola súa mente, penetrar nela a través dos seus ollos, si, quizais o sabía, porque, ao fin de contas, formaba parte dela.
Camiñaba en liña recta sobre a oca habitación, vixiando, sempre vixiando, sen perder de vista un só dos seus suspiros, como retando á memoria a reter ata o seu máis mínimo movemento.
-Tes que saír de aquí (rompeu ao fin o silencio).
En balde, ela parecía non escoitar.
Así transcorreron fragmentos de tempo, así o intentou moitas veces.
-Non se en que iluso mundo vives, pero me cansei de tratar de facerche entrar en razón, se queres quedarche no teu castelo de fantasías ¡por min está ben!
Deu media volta, dirixiuse á porta, tocouse a perilla...
-¡Non, espera! (ao fin un sopro de lucidez brotou daquela boca)
-É que ti non entendes, ninguén o entende.
-¿Entender que? ¿Que pretendes que entenda desta escura habitación?
-¿Serviría gastar palabras? ¿Serviría tratar de explicar o inexplicable? ¿Serviría de algo?... ¿sentiches o tedio que che sufoca e escraviza? Pois alá fóra todos son escravos. Prefiero ser presa da miña propia desgraza, aquí, nesta habitación escura e baleira, entre esta escuridade onde podo ver o oculto, nesta soidade que é a miña compañeira e non o monstro que alá fóra consómeche desde dentro. Pero é en balde, é en balde tratar de mostrar quen ten a razón cando che tratan como unha tola. Pero non serve gastar palabras cos sordos, vaiche e regresa ao teu mundo perfecto, antes de que che deas conta de que as cousas non son como parecen ser e o teu mundo perfecto se colapse.
La página de los cuentos
Desexaría saber que é o que pasaba pola súa mente, penetrar nela a través dos seus ollos, si, quizais o sabía, porque, ao fin de contas, formaba parte dela.
Camiñaba en liña recta sobre a oca habitación, vixiando, sempre vixiando, sen perder de vista un só dos seus suspiros, como retando á memoria a reter ata o seu máis mínimo movemento.
-Tes que saír de aquí (rompeu ao fin o silencio).
En balde, ela parecía non escoitar.
Así transcorreron fragmentos de tempo, así o intentou moitas veces.
-Non se en que iluso mundo vives, pero me cansei de tratar de facerche entrar en razón, se queres quedarche no teu castelo de fantasías ¡por min está ben!
Deu media volta, dirixiuse á porta, tocouse a perilla...
-¡Non, espera! (ao fin un sopro de lucidez brotou daquela boca)
-É que ti non entendes, ninguén o entende.
-¿Entender que? ¿Que pretendes que entenda desta escura habitación?
-¿Serviría gastar palabras? ¿Serviría tratar de explicar o inexplicable? ¿Serviría de algo?... ¿sentiches o tedio que che sufoca e escraviza? Pois alá fóra todos son escravos. Prefiero ser presa da miña propia desgraza, aquí, nesta habitación escura e baleira, entre esta escuridade onde podo ver o oculto, nesta soidade que é a miña compañeira e non o monstro que alá fóra consómeche desde dentro. Pero é en balde, é en balde tratar de mostrar quen ten a razón cando che tratan como unha tola. Pero non serve gastar palabras cos sordos, vaiche e regresa ao teu mundo perfecto, antes de que che deas conta de que as cousas non son como parecen ser e o teu mundo perfecto se colapse.
La página de los cuentos
Comentarios (0) - Referencias (0)
