Prefiro embriagarme na túa boca que manterme sobria na túa lonxanía
(Levántase o telón e aparece un consultorio privado moi ben amueblado. Un médico está sentado repasando uns papeis no seu escritorio. Entra un individuo delgado e algo pálido. O médico indícalle que se sente)
DOUTOR (repasando aínda uns informes): Dígame, dígame.
PACIENTE: Bos días doutor, verá é que eu... son un home-lobo.
(O médico levanta a mirada sen inmutarse e escruta ao recentemente chegado de arriba abaixo)
DOUTOR: ¿Lobo por parte de pai ou de nai?.
PACIENTE (sorrindo sorprendido): Oia, creo que se confunde. Dígolle que son un home-lobo.
DOUTOR: Francamente, señor, considéroo unha obscenidade. Pero non son eu ninguén para poñer en cuestión os gustos sexuais dos seus proxenitores.
PACIENTE: Quizá me explico mal. Cando hai lúa chea crécenme os colmillos, o corpo énchelleme de pelos e dáme por comer carne.
DOUTOR: Mal feito, debe vostede comer de todo. A verdura é moi boa para a circulación.
PACIENTE: ¡E non o poño en dúbida! Pero sento unha atracción animal pola carne.
DOUTOR: ¿Que tipo de carne? ¿Cordeiro? ¿Tenreira? ¿Porco?
PACIENTE: Non, home, non. Carne humana, carne humana crúa.
DOUTOR: ¿Carne humana crúa? ¿Refírese a esa que pasea, asubía e le o xornal mentres espera o autobús?
PACIENTE: Se, se, a esa refírome.
DOUTOR: ¿E só lle ocorre a vostede en lúa chea?
PACIENTE: Vexo que me vai entendendo...
DOUTOR: ¿E quen demos le o xornal mentres espera o autobús a esas horas? Francamente, véxoo absurdo.
PACIENTE: ¡Non é necesario que estea esperando o autobús, podo devorar a calquera!
DOUTOR: Pero en lúa chea...
PACIENTE: Si, en lúa chea.
DOUTOR: É vostede un pouco complicado, ou quizá un pouco snob. ¿Non cre?
PACIENTE (exaltado): ¡Non podo evitalo! Dígolle que son un home-lobo.
DOUTOR: ¿E non lle ocorre, por exemplo, cando hai un eclipse? ¿Ou cando se nubra o ceo? ¿Ou cando dan o parte meteorolóxico?
PACIENTE: Non, só en lúa chea. Repetinllo mil veces.
DOUTOR: ¡Non se irá mexando vostede polas farolas!
PACIENTE (indignado): ¿É vostede parvo? ¡Son un home-lobo, non un home-can!
DOUTOR: Á fin e ao cabo os dous son cánidos.
PACIENTE: Xa, xa, pero nos chaman homes-lobo porque respondemos á conduta salvaxe do devandito animal. Si non, non infundiríamos terror, e non nos perseguirían con fusís cargados con balas de prata.
DOUTOR: Pois debe de resultar caro cazar a un de vostedes. Abrigo se se ten mala puntería... ¿e que pretende vostede que eu lle díga?
PACIENTE: Viña ver se vostede atopa algún remedio, non sé, unha cura....
DOUTOR: Home, pódeselle enviar a un experto, e que amaestre a súa parte de lobo. Podería atopar traballo no sector da seguridade.
PACIENTE (irritado): ¡Realmente é vostede un necio! ¿Non entende que son un ser lendario?
DOUTOR: Observo que a modestia non está entre as súas virtudes? Chamar lendaria a unha besta peluda paréceme atrevido?
PACIENTE: ¿Pero como se atreve? Debería estar vostede aterrorizado ou sorprendido?
DOUTOR: Estaría sorprendido se me dixese vostede que é un lobo. Diríalle que ten un galego correctísimo para haberse criado na montaña.
PACIENTE (levantándose da mesa e encarándose ao doutor): ¿Que clase de doutor é vostede? ¡Isto debería ser un caso inédito, unha oportunidade única de estudar a un home-lobo! Heille de dicir que non somos moitos.
DOUTOR: Pois é unha mágoa, a miña consulta iría mellor, tería máis pacientes? (levántase e diríxese a unha padiola) Está ben, a ver, tómbese, verei que podo facer.
(O paciente tómbase na padiola)
DOUTOR: A ver, diga guau... ou aúlle un pouco.
PACIENTE (amolado): Agora non podo, iso fágoo cando me converto en lobo... ¿É que non o entendeu?
DOUTOR: Ben, pois abra a boca?
(O paciente abre a boca)
DOUTOR (meditabundo): Mmm, pois non observo nada raro, excepto unha funda dental...
PACIENTE (falando coa boca aberta): Onte fun ao dentista.
DOUTOR: Unha funda de prata, observo...
(O paciente dá un salto e incorpórase. Está moi alterado)
PACIENTE (exclamando): ¿De prata? ¿dixo de prata?
DOUTOR: Observo que ten vostede un oído moi agudo? Iso dixen.
PACIENTE (camiñando desesperado dun lado a outro da consulta): Non pode ser, díxenlle que a puxese de ouro? maldita sexa, de ouro.
DOUTOR: Pois o seu *.dentista debería consultar ao *.otorrino...
PACIENTE (nervioso): ¿Cando hai lúa chea? ¿Ten vostede un calendario?
(O médico colle un calendario da súa mesa e o consulta)
DOUTOR: Pois, mire... Exactamente hoxe.
PACIENTE (coas mans na cabeza): ¡Deus! ¡Oh, Deus! ¡Heime de sacar esta funda agora mesmo!
DOUTOR: Pero se lle queda moi ben, apenas se nota...
PACIENTE (fose de si): ¡Idiota! ¡É de prata! ¿Non o entende? ¡De prata!
DOUTOR: Eu teño unha cubertería de prata, oia, e é fantástica... non sei de que se queixa. Imaxine que lla chega a poñer de ferro... Poderíaselle oxidar e crearlle unha importante infección.
PACIENTE (facendo caso omiso ao médico): ¡Hei de facer algo! ¡Hei de facer algo!
(O doutor sae da consulta e pecha a porta con chave. Na sala de espera enmoquetada hai unha enfermeira sentada nun escritorio)
ENFERMEIRA: ¿Ocorre algo Doutor Van Helsing?
DOUTOR (sorrindo): En absoluto, enfermeira. Só que cada día resulta máis aburrido cazar vampiros e licántropos?
(Péchase o telón)
La página de los cuentos
DOUTOR (repasando aínda uns informes): Dígame, dígame.
PACIENTE: Bos días doutor, verá é que eu... son un home-lobo.
(O médico levanta a mirada sen inmutarse e escruta ao recentemente chegado de arriba abaixo)
DOUTOR: ¿Lobo por parte de pai ou de nai?.
PACIENTE (sorrindo sorprendido): Oia, creo que se confunde. Dígolle que son un home-lobo.
DOUTOR: Francamente, señor, considéroo unha obscenidade. Pero non son eu ninguén para poñer en cuestión os gustos sexuais dos seus proxenitores.
PACIENTE: Quizá me explico mal. Cando hai lúa chea crécenme os colmillos, o corpo énchelleme de pelos e dáme por comer carne.
DOUTOR: Mal feito, debe vostede comer de todo. A verdura é moi boa para a circulación.
PACIENTE: ¡E non o poño en dúbida! Pero sento unha atracción animal pola carne.
DOUTOR: ¿Que tipo de carne? ¿Cordeiro? ¿Tenreira? ¿Porco?
PACIENTE: Non, home, non. Carne humana, carne humana crúa.
DOUTOR: ¿Carne humana crúa? ¿Refírese a esa que pasea, asubía e le o xornal mentres espera o autobús?
PACIENTE: Se, se, a esa refírome.
DOUTOR: ¿E só lle ocorre a vostede en lúa chea?
PACIENTE: Vexo que me vai entendendo...
DOUTOR: ¿E quen demos le o xornal mentres espera o autobús a esas horas? Francamente, véxoo absurdo.
PACIENTE: ¡Non é necesario que estea esperando o autobús, podo devorar a calquera!
DOUTOR: Pero en lúa chea...
PACIENTE: Si, en lúa chea.
DOUTOR: É vostede un pouco complicado, ou quizá un pouco snob. ¿Non cre?
PACIENTE (exaltado): ¡Non podo evitalo! Dígolle que son un home-lobo.
DOUTOR: ¿E non lle ocorre, por exemplo, cando hai un eclipse? ¿Ou cando se nubra o ceo? ¿Ou cando dan o parte meteorolóxico?
PACIENTE: Non, só en lúa chea. Repetinllo mil veces.
DOUTOR: ¡Non se irá mexando vostede polas farolas!
PACIENTE (indignado): ¿É vostede parvo? ¡Son un home-lobo, non un home-can!
DOUTOR: Á fin e ao cabo os dous son cánidos.
PACIENTE: Xa, xa, pero nos chaman homes-lobo porque respondemos á conduta salvaxe do devandito animal. Si non, non infundiríamos terror, e non nos perseguirían con fusís cargados con balas de prata.
DOUTOR: Pois debe de resultar caro cazar a un de vostedes. Abrigo se se ten mala puntería... ¿e que pretende vostede que eu lle díga?
PACIENTE: Viña ver se vostede atopa algún remedio, non sé, unha cura....
DOUTOR: Home, pódeselle enviar a un experto, e que amaestre a súa parte de lobo. Podería atopar traballo no sector da seguridade.
PACIENTE (irritado): ¡Realmente é vostede un necio! ¿Non entende que son un ser lendario?
DOUTOR: Observo que a modestia non está entre as súas virtudes? Chamar lendaria a unha besta peluda paréceme atrevido?
PACIENTE: ¿Pero como se atreve? Debería estar vostede aterrorizado ou sorprendido?
DOUTOR: Estaría sorprendido se me dixese vostede que é un lobo. Diríalle que ten un galego correctísimo para haberse criado na montaña.
PACIENTE (levantándose da mesa e encarándose ao doutor): ¿Que clase de doutor é vostede? ¡Isto debería ser un caso inédito, unha oportunidade única de estudar a un home-lobo! Heille de dicir que non somos moitos.
DOUTOR: Pois é unha mágoa, a miña consulta iría mellor, tería máis pacientes? (levántase e diríxese a unha padiola) Está ben, a ver, tómbese, verei que podo facer.
(O paciente tómbase na padiola)
DOUTOR: A ver, diga guau... ou aúlle un pouco.
PACIENTE (amolado): Agora non podo, iso fágoo cando me converto en lobo... ¿É que non o entendeu?
DOUTOR: Ben, pois abra a boca?
(O paciente abre a boca)
DOUTOR (meditabundo): Mmm, pois non observo nada raro, excepto unha funda dental...
PACIENTE (falando coa boca aberta): Onte fun ao dentista.
DOUTOR: Unha funda de prata, observo...
(O paciente dá un salto e incorpórase. Está moi alterado)
PACIENTE (exclamando): ¿De prata? ¿dixo de prata?
DOUTOR: Observo que ten vostede un oído moi agudo? Iso dixen.
PACIENTE (camiñando desesperado dun lado a outro da consulta): Non pode ser, díxenlle que a puxese de ouro? maldita sexa, de ouro.
DOUTOR: Pois o seu *.dentista debería consultar ao *.otorrino...
PACIENTE (nervioso): ¿Cando hai lúa chea? ¿Ten vostede un calendario?
(O médico colle un calendario da súa mesa e o consulta)
DOUTOR: Pois, mire... Exactamente hoxe.
PACIENTE (coas mans na cabeza): ¡Deus! ¡Oh, Deus! ¡Heime de sacar esta funda agora mesmo!
DOUTOR: Pero se lle queda moi ben, apenas se nota...
PACIENTE (fose de si): ¡Idiota! ¡É de prata! ¿Non o entende? ¡De prata!
DOUTOR: Eu teño unha cubertería de prata, oia, e é fantástica... non sei de que se queixa. Imaxine que lla chega a poñer de ferro... Poderíaselle oxidar e crearlle unha importante infección.
PACIENTE (facendo caso omiso ao médico): ¡Hei de facer algo! ¡Hei de facer algo!
(O doutor sae da consulta e pecha a porta con chave. Na sala de espera enmoquetada hai unha enfermeira sentada nun escritorio)
ENFERMEIRA: ¿Ocorre algo Doutor Van Helsing?
DOUTOR (sorrindo): En absoluto, enfermeira. Só que cada día resulta máis aburrido cazar vampiros e licántropos?
(Péchase o telón)
La página de los cuentos
Comentarios (0) - Referencias (0)
