Percorrido dunha bágoa
E cando a última caia, trala súa suntuosa viaxe de pesares, papeis vellos asinados, rosas mustias e danzas de hastío, entón abrirase e alcanzará a pluma e as copas das árbores.
Sen misterio, sen fuxidas.
Soa e tapiada.
Triste e serena.
Enarbolada por trazos deslizados polas súas pernas, volteada e embalsamada con esencias e eucalipto, arrincando cada pedra de cada fiestra, resolvendo dúbidas á guitarra, dando as costas e o pésame ao que se adormenta pero vixía, sorrindo á gloria nunha paraxe de voces, reflectando o escuro e o falaz, desmontando troncos e prensiles, parindo cosacos e culebras, puíndo lentes de soles eclipsados, maldicindo verbos e dicionarios de fotos, aleteando linguas e páxinas, deambulando por supermercados de Nunca máis, seducindo aos pinceis e as pelusas, perdéndose na despensa de rings e saúdos, cociñando o que se perdeu e aínda permanece de forma inmanente, sacrificando horizontes por unha miga de acuarela, escribindo e ferrando, derrotando e enchendo, espindo e pechando, vivindo e pasando.
Máis lonxe, máis distinta, máis libre, máis próxima ao belo e triste que se sementa e crécese.
Ao fin cae e se expande.
Hojarasca
Sen misterio, sen fuxidas.
Soa e tapiada.
Triste e serena.
Enarbolada por trazos deslizados polas súas pernas, volteada e embalsamada con esencias e eucalipto, arrincando cada pedra de cada fiestra, resolvendo dúbidas á guitarra, dando as costas e o pésame ao que se adormenta pero vixía, sorrindo á gloria nunha paraxe de voces, reflectando o escuro e o falaz, desmontando troncos e prensiles, parindo cosacos e culebras, puíndo lentes de soles eclipsados, maldicindo verbos e dicionarios de fotos, aleteando linguas e páxinas, deambulando por supermercados de Nunca máis, seducindo aos pinceis e as pelusas, perdéndose na despensa de rings e saúdos, cociñando o que se perdeu e aínda permanece de forma inmanente, sacrificando horizontes por unha miga de acuarela, escribindo e ferrando, derrotando e enchendo, espindo e pechando, vivindo e pasando.
Máis lonxe, máis distinta, máis libre, máis próxima ao belo e triste que se sementa e crécese.
Ao fin cae e se expande.
Hojarasca
Comentarios (0) - Referencias (0)
