Morro por impulsos de agonizante grilete, aprisionada por inxustas mans...e ábrense portas: están abertas á escuridade
Estou tendida, o sofá é mullido, o silencio rodéame, un lixeiro zumbido roda á miña ao redor aínda que non é molesto... a miña vista cravada na bombilla espida, a luz me obnubila, a miña atención é completa... e o zumbido non cesa... a luz vólvese tenue... e o zumbido diminúe... a bombilla apágase e o silencio tórnase completo...
Existen momentos nos que unha pregúntase realmente en que punto atópase da súa vida, cara a onde se dirixe se existe meta, se a felicidade é isto ou se esta por chegar...
¿Como podemos calibrar a dita?
¿Como é posible cuantificar o sentido que ten todo isto, ou simplemente se o rumbo é o correcto?
Encrucilladas, dúbidas, preguntas sen resposta martillean constantemente sen cesar...
É curioso o prisma, a cor do filtro, a balanza ou como se lle queira chamar... difiere dos uns aos outros... aínda que existe algo do que un pode estar seguro... somos seres constantemente insatisfeitos... imperfectos en espírito e alma...
Blog del camaleón
Existen momentos nos que unha pregúntase realmente en que punto atópase da súa vida, cara a onde se dirixe se existe meta, se a felicidade é isto ou se esta por chegar...
¿Como podemos calibrar a dita?
¿Como é posible cuantificar o sentido que ten todo isto, ou simplemente se o rumbo é o correcto?
Encrucilladas, dúbidas, preguntas sen resposta martillean constantemente sen cesar...
É curioso o prisma, a cor do filtro, a balanza ou como se lle queira chamar... difiere dos uns aos outros... aínda que existe algo do que un pode estar seguro... somos seres constantemente insatisfeitos... imperfectos en espírito e alma...
Blog del camaleón
Comentarios (0) - Referencias (0)
