O que non sabe bailar, bótalle a culpa ao chan
Roca, vento, estaño, auroras, van comigo.
Do estaño emerxen grotescas figuras; acompáñanme, se desdibullan golpeándose contra a parede espida.
A rúa é ancha e deserta, a praza pequena e escura.
Detrás dunha luz violácea, bailotean os fados coas estatuas de cera.
É un mundo fantasmagórico, a lúa está rota e a aurora está queda.
Escoito pasos tras de min, máis a ninguén vexo.
É o leve deus do Amencer que quere mostrarme o outro lado... Branco, sutil, encarnado.
Viven alí os espectros de mármore; van chegando de lonxe, todos estanme mirando cos seus ollos ocos.
Asómome a eles, miro cara adentro; vese o infinito callado de luceros.
O eco retumba batendo tambores nun mundo de ensoño.
Quero coñecelo!!!, eu nunca fun, non mo permitiron.
Gústame o insondable, o que garda secretos baixo sete chaves.
Impedíronme o paso, máis non o lamento, non era como pensaba, era un lugar devastado, vestido para alucinar a algúns ollos inquedos.
Voume afastando dos ocos...
As pantasmas, desgarradas as vestiduras deixaron, na súa irse tan violento!!!.
Non me puideron levar, non pertenzo a ese chan.
Debo seguir aínda aquí, gústame e non me movo.
Xiro a cabeza e vexo: O amencer fuxiu!!!, un alto sol alúmame o pelo, e tamén a brisa acaríñame, e eu déixome.
Vin a morte, vin a vida e coas dúas eu me quedo...
Poesía.org
Do estaño emerxen grotescas figuras; acompáñanme, se desdibullan golpeándose contra a parede espida.
A rúa é ancha e deserta, a praza pequena e escura.
Detrás dunha luz violácea, bailotean os fados coas estatuas de cera.
É un mundo fantasmagórico, a lúa está rota e a aurora está queda.
Escoito pasos tras de min, máis a ninguén vexo.
É o leve deus do Amencer que quere mostrarme o outro lado... Branco, sutil, encarnado.
Viven alí os espectros de mármore; van chegando de lonxe, todos estanme mirando cos seus ollos ocos.
Asómome a eles, miro cara adentro; vese o infinito callado de luceros.
O eco retumba batendo tambores nun mundo de ensoño.
Quero coñecelo!!!, eu nunca fun, non mo permitiron.
Gústame o insondable, o que garda secretos baixo sete chaves.
Impedíronme o paso, máis non o lamento, non era como pensaba, era un lugar devastado, vestido para alucinar a algúns ollos inquedos.
Voume afastando dos ocos...
As pantasmas, desgarradas as vestiduras deixaron, na súa irse tan violento!!!.
Non me puideron levar, non pertenzo a ese chan.
Debo seguir aínda aquí, gústame e non me movo.
Xiro a cabeza e vexo: O amencer fuxiu!!!, un alto sol alúmame o pelo, e tamén a brisa acaríñame, e eu déixome.
Vin a morte, vin a vida e coas dúas eu me quedo...
Poesía.org
Comentarios (0) - Referencias (0)
