Bailaches algunha vez co demo á luz da lúa?
Todo fora demasiado fácil e iso asustábame.
Nunca antes intentara facer algo así.
Imaxinaba que todo sería diferente.
Nin unha palabra, nin un xesto, nin sequera un fugaz reflexo na miña mirada que delatase algo.
Cando cheguei á estación suábanme as mans de medo e sentía un continuo calafrío percorrer as miñas costas ao achegarme á mesa onde el estaba.
E, con todo, todo resultou extrañamente sinxelo.
Supuxen que debería falar con el, tarde ou cedo debía falar con el.
Tratei de fuxir do seu rostro pero unha estraña atracción facía imposible que retirase a miña mirada del.
O seu sorriso era tan acolledor que por breves instantes esquecín de quen se trataba e quixen abandonarme nel.
A súa voz cravábase nalgún espazo do alma que era descoñecido para min.
Non só lle escoitaba senón que cada unha das súas palabras íanse gravando coma se do seu posterior recordo dependese o futuro.
Ou o pasado?.
Ao noso redor todo comezaba a disfrazarse de silencio.
Lo que nos queda
Nunca antes intentara facer algo así.
Imaxinaba que todo sería diferente.
Nin unha palabra, nin un xesto, nin sequera un fugaz reflexo na miña mirada que delatase algo.
Cando cheguei á estación suábanme as mans de medo e sentía un continuo calafrío percorrer as miñas costas ao achegarme á mesa onde el estaba.
E, con todo, todo resultou extrañamente sinxelo.
Supuxen que debería falar con el, tarde ou cedo debía falar con el.
Tratei de fuxir do seu rostro pero unha estraña atracción facía imposible que retirase a miña mirada del.
O seu sorriso era tan acolledor que por breves instantes esquecín de quen se trataba e quixen abandonarme nel.
A súa voz cravábase nalgún espazo do alma que era descoñecido para min.
Non só lle escoitaba senón que cada unha das súas palabras íanse gravando coma se do seu posterior recordo dependese o futuro.
Ou o pasado?.
Ao noso redor todo comezaba a disfrazarse de silencio.
Lo que nos queda
Comentarios (0) - Referencias (0)
