Alén do transo, abandonada e sen control
Non tiven que asomarme á fiestra para saber que chove, porque a humidade coouse debaixo das sabas, ao mesmo tempo en que sentín que unha punzada de dor atravesábame o centro do peito.
Non estaba durmida.
Todas as noites antes de deitarme póñome un pixama de seda, deixo un vaso de leite na mesilla e leo un intre calquera cousa, mentres chega o soño.
Logo apago a luz con medo, porque en canto consigo enhebrar uns minutos de soño lixeiro, espértome angustiada.
Pola fiestra vexo a escuridade, non importa que sexa de día ou de noite, parece que hai telarañas no aire.
Ata a pleno día é coma se fose a última luz e estivese a piques de esgotarse para sempre.
O ceo está tan baixo que pode tocarse coas mans.
Afógome e vou ao baño.
Ao meu paso acendo todas as luces da casa.
Véxome no espello.
Estou demasiado pálida.
O silencio parece perturbado por un son afastado, talvez un aparello eléctrico.
No reloxo apenas pasaron uns minutos e a min paréceme que pasaron horas.
Vou ata a cociña para prepararme unha infusión de valeriana e sento a dor pesando no peito, mentres espero a que ferva o auga, sentada nunha banqueta cos pés descalzos sobre as baldosas do chan, coa esperanza de que o frío déame soño.
A lámpada fluorescente soa como unha chicharra e hai graxa incrustada entre as ranuras dos azulexos moi brancos.
Acendo a televisión e míroa, sentada no sofá, ata que teño moito frío.
Entón apago as luces e regreso á habitación.
Cando me deito, enróscome no edredón de plumas que é como un capullo de bolboreta.
O edredón é unha nube branca.
De pequena gustábame imaxinar que durmía sobre as nubes, que me parecían de algodón, porque eu era unha nena que podía voar.
Ás veces voaba de nube a nube e outras veces voaba lonxe.
Debaixo, a terra e o mar eran témperas rosas e verdes, como os mapas do colexio e como as ilustracións dos contos.
¿E aquelas calcomanías pegadas no armario do meu dormitorio?
Creo que eran osos e coellos.
O meu pai sentábase no bordo a cama coa luz apagada e contábame un conto para que me durmise.
Pola porta aberta do dormitorio entraba a luz amarela da cociña, onde se oía á miña nai recoller os cacharros da cea.
"Pinocho é un neno que se perdeu e cáese a un río moi ancho de auga azul, pero como Pinocho é de madeira, flota sobre o auga igual que un barquito e non lle pasa nada".
A silueta escura do meu pai sobre a luz da cociña e a súa voz contando todas as noites o mesmo conto, porque a min era o que máis me gustaba.
O meu pai e aquel conto.
Case non o recordaba.
Inesperadamente unhas bágoas grandes e quentes preludian un choro atrasado.
¿Canto fai?
Moito tempo... non sei cando deixei de poder fiarme dos contos.
Choro e a dor desfaise, mentres me deslizo cara a un breve soño sen conciencia do que sacoden, ao pouco intre, as noticias do radio-espertador; e cando me levanto, pola fiestra empeza xa a amencer e as rúas estanse secando.
Na cociña está, xa fría, a cunca de valeriana.
Escuela de escritores
Non estaba durmida.
Todas as noites antes de deitarme póñome un pixama de seda, deixo un vaso de leite na mesilla e leo un intre calquera cousa, mentres chega o soño.
Logo apago a luz con medo, porque en canto consigo enhebrar uns minutos de soño lixeiro, espértome angustiada.
Pola fiestra vexo a escuridade, non importa que sexa de día ou de noite, parece que hai telarañas no aire.
Ata a pleno día é coma se fose a última luz e estivese a piques de esgotarse para sempre.
O ceo está tan baixo que pode tocarse coas mans.
Afógome e vou ao baño.
Ao meu paso acendo todas as luces da casa.
Véxome no espello.
Estou demasiado pálida.
O silencio parece perturbado por un son afastado, talvez un aparello eléctrico.
No reloxo apenas pasaron uns minutos e a min paréceme que pasaron horas.
Vou ata a cociña para prepararme unha infusión de valeriana e sento a dor pesando no peito, mentres espero a que ferva o auga, sentada nunha banqueta cos pés descalzos sobre as baldosas do chan, coa esperanza de que o frío déame soño.
A lámpada fluorescente soa como unha chicharra e hai graxa incrustada entre as ranuras dos azulexos moi brancos.
Acendo a televisión e míroa, sentada no sofá, ata que teño moito frío.
Entón apago as luces e regreso á habitación.
Cando me deito, enróscome no edredón de plumas que é como un capullo de bolboreta.
O edredón é unha nube branca.
De pequena gustábame imaxinar que durmía sobre as nubes, que me parecían de algodón, porque eu era unha nena que podía voar.
Ás veces voaba de nube a nube e outras veces voaba lonxe.
Debaixo, a terra e o mar eran témperas rosas e verdes, como os mapas do colexio e como as ilustracións dos contos.
¿E aquelas calcomanías pegadas no armario do meu dormitorio?
Creo que eran osos e coellos.
O meu pai sentábase no bordo a cama coa luz apagada e contábame un conto para que me durmise.
Pola porta aberta do dormitorio entraba a luz amarela da cociña, onde se oía á miña nai recoller os cacharros da cea.
"Pinocho é un neno que se perdeu e cáese a un río moi ancho de auga azul, pero como Pinocho é de madeira, flota sobre o auga igual que un barquito e non lle pasa nada".
A silueta escura do meu pai sobre a luz da cociña e a súa voz contando todas as noites o mesmo conto, porque a min era o que máis me gustaba.
O meu pai e aquel conto.
Case non o recordaba.
Inesperadamente unhas bágoas grandes e quentes preludian un choro atrasado.
¿Canto fai?
Moito tempo... non sei cando deixei de poder fiarme dos contos.
Choro e a dor desfaise, mentres me deslizo cara a un breve soño sen conciencia do que sacoden, ao pouco intre, as noticias do radio-espertador; e cando me levanto, pola fiestra empeza xa a amencer e as rúas estanse secando.
Na cociña está, xa fría, a cunca de valeriana.
Escuela de escritores
Comentarios (0) - Referencias (0)
